"Τανκς στους δρομους της Αθήνας". Τι αποκαλύπτει η «μαύρη βίβλος» του Grexit

ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ  Καθημερινή

Ο Ζαν - Κλοντ Γιουνκέρ πριν από την έναρξη της Συνόδου Κορυφής περιέγραψε στον Ελληνα πρωθυπουργό όλες τις λεπτομέρειες ενός Grexit, δίνοντάς του να καταλάβει το νομικό και πολιτικό πλαίσιο μιας τέτοιας απόφασης.

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Στον 13ο όροφο του κτιρίου Βerlaymont στις Βρυξέλλες, λίγα μέτρα από το γραφείο του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, φυλάσσεται σε ειδικό δωμάτιο ασφαλείας και μέσα σε ένα χρηματοκιβώτιο το σχέδιο της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Εκεί, σε έναν πολυσέλιδο τόμο, που γράφτηκε σε λιγότερο από έναν μήνα από 15μελή ομάδα της Κομισιόν, απαντώνται ερωτήματα για το πώς θα αντιμετωπιστεί μια τέτοια έξοδος, περιλαμβάνοντας, όσο σοκαριστικό και αν ακούγεται, ακόμα και το ενδεχόμενο της εξόδου της χώρας από τη Συνθήκη Σένγκεν, καθώς δεν θα οδηγείτο μόνο εκτός ευρώ αλλά και εκτός Ε.Ε.
Η Ελλάδα μπορεί να ξέφυγε την περασμένη εβδομάδα από τον άμεσο κίνδυνο εξόδου από την Ευρωζώνη, με την έναρξη των διαπραγματεύσεων για ένα τρίτο μνημόνιο, αλλά, όπως είπε στην «Κ» ο πρόεδρος του Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, αυτή η συμφωνία «αποτελεί μόνο το πρώτο βήμα».

Μέχρι τη δραματική Συνόδο για την Ελλάδα, που ακολούθησε λίγα 24ωρα μετά το δημοψήφισμα, για το σχέδιο αυτό πολλά ακούγονταν αλλά τίποτα δεν ήταν επιβεβαιωμένο. Ομως τις πρώτες ώρες της Τετάρτης, όταν είχε λήξει η Σύνοδος, από το πόντιουμ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εμφανώς θυμωμένος με τους χειρισμούς του Ελληνα πρωθυπουργού, αποκάλυψε σε δεκάδες δημοσιογράφους ότι το σχέδιο αυτό υπάρχει και είναι έτοιμο.
Σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο, σε εκείνη τη Σύνοδο Κορυφής η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε ήδη έναν δεμένο τόμο, ένα πολυσέλιδο έγγραφο, το οποίο περιγράφηκε στον Ελληνα πρωθυπουργό, πριν από την έναρξη της Συνόδου, από τον ίδιο τον κ. Γιουνκέρ με όλες τις λεπτομέρειες ενός Grexit, δίνοντάς του να καταλάβει το νομικό και πολιτικό πλαίσιο μιας τέτοιας απόφασης.

Στο πολυσέλιδο έγγραφο, σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο που έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει το περιεχόμενό του, υπάρχουν λεπτομερείς απαντήσεις σε 200 θέματα που θα προέκυπταν σε περίπτωση Grexit.
Αυτά τα ερωτήματα, όπως εξηγεί ο ίδιος αξιωματούχος, είναι αλληλένδετα, καθώς μία έξοδος από το ευρώ θα δημιουργούσε αλυσιδωτά γεγονότα, τα οποία θα εξελίσσονταν σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Από
τη δραχμοποίηση της οικονομίας έως τους συναλλαγματικούς ελέγχους που θα πραγματοποιούνταν στα σύνορα της χώρας και που, τελικά, θα οδηγούσαν και στην έξοδο της Ελλάδας από τη Συνθήκη Σένγκεν.
Οι συντάκτες

Το σχέδιο αυτό, σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο, εκπονήθηκε υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας. Μια ειδική ομάδα 15 ατόμων της Κομισιόν, με άμεση επαφή με την Ελλάδα, ξεκίνησε να το προετοιμάζει, ενώ ήταν επίσης σε άμεση επαφή με σειρά ανώτατων αξιωματούχων και γενικών διευθύνσεων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που είχαν ειδικότητα σε συγκεκριμένους τομείς. Η συγγραφή του σχεδίου είχε ξεκινήσει όταν η ημερομηνία εκπνοής του προγράμματος (τέλος Ιουνίου) πλησίαζε, ώστε να είναι προετοιμασμένη η Επιτροπή για παν ενδεχόμενο, ενώ από τη στιγμή που αναγγέλθηκε το δημοψήφισμα, την Παρασκευή 26 Ιουνίου, οι σχετικές διαδικασίες επιταχύνθηκαν. Το Σαββατοκύριακο του δημοψηφίσματος οι εργασίες εντατικοποιήθηκαν, ώστε πλέον δύο μέρες αργότερα, την Τρίτη εκείνης της Συνόδου, το σχέδιο να έχει την τελική του μορφή.
Σύμφωνα με πολύ καλά πληροφορημένη πηγή, οι εμπλεκόμενοι στη δημιουργία του σχεδίου δούλεψαν «με πόνο ψυχής», όπως περιγράφει χαρακτηριστικά στην «Κ», αλλά και «συγκλονισμένοι», γιατί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι τα πράγματα είχαν φτάσει σε αυτό το σημείο, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς είχαν άμεση εμπλοκή με τα προγράμματα διάσωσης της Ελλάδας. Στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή άλλωστε υπήρχε η ελπίδα ότι έστω και μέχρι την τελευταία στιγμή θα βρισκόταν η λύση, καθώς τα μέλη αυτής της ομάδας γνώριζαν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον τις συνέπειες εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και καταλάβαιναν το κόστος μίας τέτοιας απόφασης. Ενας από τους εμπλεκόμενους, με άμεση γνώση της ελληνικής πραγματικότητας στην κρίσιμη φάση της κατάρτισης, είπε χαρακτηριστικά στην υπόλοιπη ομάδα πως «αν εφαρμοστεί το σχέδιο αυτό, στους δρόμους της Αθήνας θα ακούγονταν οι ερπύστριες των τανκς.»

Από μια κλωστή

Και ενώ αυτό το σχέδιο μπορεί τώρα να αποτελεί μακρινό σενάριο, μόλις λίγες μέρες νωρίτερα, τη Δευτέρα, στις 7 το πρωί και μετά από 17 ώρες συνεχούς διαπραγμάτευσης στη Σύνοδο Κορυφής, ανώτατος Ευρωπαίος αξιωματούχος περιγράφει στην «Κ» ότι η έξοδος της Ελλάδας κρεμόταν από μία κλωστή. Τσίπρας και Μέρκελ εκείνη την ώρα ζήτησαν διακοπή των διαπραγματεύσεων. Από τη μια ο κ. Τσίπρας ζητούσε 24 ώρες για να διαβουλευθεί με το ελληνικό Κοινοβούλιο, και από την άλλη η κ. Μέρκελ ζητούσε άλλη Σύνοδο την Τετάρτη, δύο μέρες αργότερα. «Ηταν σαν να έψαχναν δικαιολογία για να το διακόψουν», λέει ο ανώτατος αξιωματούχος με άμεση σχέση στα γεγονότα της Συνόδου. «Ηταν πολύ επικίνδυνη αυτή η στιγμή, αλλά και πολύ αυθόρμητη, καθώς ήταν μία αυθεντική αντίδραση στην κούραση και στον εκνευρισμό που ένιωθαν και οι δύο», λέει στην «Κ». Συγχρόνως περιγράφει ότι και οι δύο ήταν βέβαιοι ότι είχαν συμβιβαστεί τη στιγμή που τους χώριζαν μόλις 2,5 δισ.

Ο Ντόναλντ Τουσκ, πρόεδρος του Συμβουλίου και βασικός διαμεσολαβητής μεταξύ των δύο πλευρών, λέει στην «Κ» ότι στο τέλος οι διαφορές αφορούσαν πόσα «εικονικά» χρήματα θα έμπαιναν στο ταμείο ιδιωτικοποιήσεων για επενδύσεις και πόσα για αποπληρωμή του χρέους. Η θέση της κ. Μέρκελ ήταν να διοχετευθούν 10 δισ. ευρώ για επενδύσεις και του κ. Τσίπρα ήταν να αφορούν 15 δισ. για επενδύσεις. «Εκεί τους είπα πως αν τελειώσουν οι διαπραγματεύσεις χωρίς αποτέλεσμα, είμαι έτοιμος να πω δημόσια ότι η Ευρώπη είναι κοντά στην καταστροφή για 2,5 δισ.»...

ΠΗΓΗ

Η αντιπρόταση Σόιμπλε

"Οι προτάσεις αυτές (εννοεί τις Ελληνικές) δεν μπορούν να χτίσουν τη βάση για ενα εντελώς νέο, τριετές πρόγραμμα του ΕΜΣ, όπως ζήτησε η Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια καλύτερη, μια βιώσιμη λύση, διατηρώντας την ανάμιξη του ΔΝΤ. Υπάρχουν δύο δρόμοι τώρα:

1. Οι ελληνικές αρχές να βελτιώσουν τις προτάσεις τους γρήγορα και σημαντικά, με την πλήρη υποστήριξη του Κοινοβουλίου τους. Οι βελτιώσεις πρέπει να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη, τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους εκ των προτέρων και την επιτυχή υλοποίηση του προγράμματος - ώστε να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στις αγορές μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Οι βελτιώσεις περιλαμβάνουν:

α) τη μεταφορά των πιο πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων [50 δις ευρώ] σε εξωτερικό ταμείο όπως το Ίδρυμα για την Ανάπτυξη στο Λουξεμβούργο, ώστε να ιδιωτικοποιηθούν με την πάροδο του χρόνου και να μειωθεί το χρέος^.

 β) την ενίσχυση των ικανοτήτων και αποπολιτικοποίησης των ελληνικών διοικητικών καθηκόντων υπό την ασυλία της COM για την ορθή εφαρμογή του προγράμματος^.

 γ) αυτοματοποιημένες περικοπές δαπανών σε περίπτωση που υστερούν οι στόχοι για το έλλειμμα.

Παράλληλα, μια σειρά από στοιχεία χρηματοδότησης θα τεθούν από κοινού για να γεφυρωθεί το χρονικό χάσμα μέχρις ότου θα μπορούσε να γίνει μια πρώτη εκταμίευση στο πλαίσιο του ενισχυμένου προγράμματος. Αυτό σημαίνει ότι ο υφιστάμενος κίνδυνος της μη σύναψης ενός νέου προγράμματος με τον ΕΜΣ θα πρέπει χρεωθεί στην Ελλάδα, όχι στις χώρες της Ευρωζώνης.

2. Στην περίπτωση που, η βιωσιμότητα του χρέους και μια αξιόπιστη προοπτική εφαρμογής δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων, η Ελλάδα θα πρέπει να της προσφερθούν ταχείες διαπραγματεύσεις σχετικά με μια προσωρινή έξοδο από την Ευρωζώνη, με πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους, αν είναι απαραίτητο, στη Λέσχη των Παρισίων - με πιθανό ορίζοντα τουλάχιστον για τα επόμενα 5 χρόνια. Μόνο αυτή η λύση θα μπορούσε να επιτρέψει επαρκή αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία δεν θα ήταν σύμφωνη με την ένταξη σε μια νομισματική ένωση (125 Art. ΣΛΕΕ).

Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει να συνοδεύεται από την υποστήριξη της Ελλάδας ως μέλους της ΕΕ και του ελληνικού λαού με την ενίσχυση της ανάπτυξης, της ανθρωπιστικής και τεχνικής βοήθειας για τα επόμενα χρόνια.

Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει επίσης να συνοδεύεται από τον εξορθολογισμό όλων των πυλώνων της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης." 

Το πρωτότυπο μπορεί να το δει κανείς εδώ: http://www.sven-giegold.de/wp-content/uploads/2015/07/grexit_bundesregierung_non_paper_10_juli_2015.pdf

Οι δυό εναλλακτικές του Σόιμπλε.

1η. Να παραδώσει η Ελλάδα τα τιμαλφή της (αξίας 50 δις ευρώ) σε εξωτερικό ταμείο, όπως το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο. Τι περιλαμβάνουν αυτά τα τιμαλφή; Σχεδόν τα πάντα. Όλη η δημόσια περιουσία που έχει περάσει στον ΤΑΙΠΕΔ, όπως επίσης τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η ενέργεια, το σύνολο των υποδομών, κοκ.

Τι είναι αυτό το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο; Είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν το γνωρίζουν. Είναι μια σκιώδης εταιρεία με την επωνυμία IfG που δημιούργησαν από κοινού η Ελληνική κυβέρνηση και η Γερμανική κρατική τράπεζα KFW τον Φεβρουάριο του 2013, υποτίθεται για την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας και κυρίως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η έγκριση ίδρυσης δόθηκε από τον τότε υπουργό του Σαμαρά, Κ. Χατζηδάκη. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους επισκέφτηκε την Ελλάδα ο Σόιμπλε και υπεγράφη "Μνημόνιο Κατανόησης" μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας για την από κοινού λειτουργία της συγκεκριμένης εταιρείας.

Γιατί με έδρα το Λουξεμβούργο; Για να είναι εκτός δικαιοδοσίας ελληνικών δικαστικών αρχών και για να μπορεί η συγκεκριμένη εταιρεία να έχει μορφή "ιδρύματος" για διαχείρηση χαρτοφυλακίου υπό καθεστώς υπεράκτιας προστασίας. Η συγκεκριμένη εταιρεία μέχρι σήμερα δεν υολοποίησε κανένα πρόγραμμα χρηματοδότησης μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αντίθετα η αγορά βοά ότι πρόκειται για βιτρίνα μέσω της οποίας οι Γερμανοί εξαγοράζουν το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας.

Σ' αυτήν την IFG, δηλαδή τη δική του σκιώδη εταιρεία με έδρα το Λουξεμβούργο, προτείνει ο Σόιμπλε να περάσουν τα τμαλφή της χώρας, ώστε να πουληθούν, ή να ιδιωτικοποιηθούν για να μειωθεί το χρέος. Η κρατική τοκογλυφία στον απόγειό της.

Φυσικά απαιτεί να "αποπολιτοκοποιηθεί" ο έλεγχος της κρατικής διοίκησης, που σημαίνει ότι το σύνολο της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής θα πρέπει να περάσει στα χέρια απολίτικων μηχανισμών (όπως η Δημοσιονομική Επιτροπή), οι οποίοι δεν λογοδοτούν στους πολιτικούς θεσμούς του ελληνικού κράτους. Δηλαδή στην κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Ούτε φυσικά στις δικαστικές αρχές, μιας και όπως όλοι οι εξωτερικοί ελεγκτές που ήρθνα μαζι με την τρόικα διαθέτουν ασυλία.

Και φυσικά δεν θα έλειπε η πρόταση Βαρουφάκη, που η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για παλιά πρόταση Σόιμπλε: Επιβολή συστήματος αυτόματης οριζόντιας περικοπής δαπανών, αν δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής. Ένα είδος λαιμητόμου, που θα το χειρίζονται οι "αποπολιτοκοποιημένοι" μηχανισμοί ελέγχου.

Προσωρινή έξοδος από το ευρώ.

Η 2η εναλλακτική που προτείνει ο Σόιμπλε είναι η προσωρινή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Τουλάχιστον για 5 χρόνια. Προσωρινή έξοδος από το ευρώ, αλλά όχι από την ΕΕ. Γιατί; Για να μπορεί η Γερμανία, αλλά και οι Ευρωπαίοι να ελέγχουν την χώρα ακόμη και εκτός ευρώ.

Ο Σόιμπλε προτείνει να τεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ και να διαπραγματευθεί μια αναδιάρθρωση του χρέους της με τη Λέσχη των Παρισίων. Εδώ υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Αν η Ελλάδα τεθεί εκτός ευρώ, γιατί μέρος του χρέους θα προσφύγει στη Λέσχη; Η συγκεκριμένη Λέσχη χειρίζεται διακρατικό χρέος. Από το σύνολο του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, μόνο τα 52 δις ευρώ είναι διακρατικό. Δηλαδή το δανείστηκε στα πλαίσια του πρώτου μνημονίου απευθείας από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Ακόμη και με τη λογική του Σόιμπλε η Λέχση δεν έχει δικαίωμα να συζητήσει με την Ελλάδα τίποτε περισσότερο.

Επίσης ο Σόιμπλε επικαλείται το άρθρο 125 της ΣΛΕΕ, το οποίο ορίζει  ότι "η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις,...". Ωραία. Τότε γιατί το ΕΤΧΣ και ο ΕΜΣ; Γιατί η Ένωση ανέλαβε την υποχρέωση "δανειακής διευκόλυνσης" της Ελλάδας, ενώ θα έπρεπε να την αφήσει μόνη της να χειριστεί το ζήτημα των υποχρεώσεών της; Έστω κι αν πτώχευε. Γιατί παραβίασε κατάφωρα τα άρθρα 123 και 124 της ΣΛΕΕ; Μα για να δασωθούν οι Γερμανικές, Γαλλικές και Ολλανδικές τράπεζες και μαζί τους το χρεώγραφο που ονομάζεται ευρώ.

Ο Σόιμπλε γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα αν αποφασίσει να φύγει, τότε δεν την δεσμεύει τίποτε απ' ότι της έχουν επιβάλλει εντός ευρώ και ΕΕ. Δεν ισχύει καμιά υποχρέωση προς την ευρωζώνη και την ΕΕ. Για το κράτος μέλος που αποφασίζει να φύγει από το κλειστό κλαμπ με βάση το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ, δεν ισχύει πια καμιά υποχρέωση που δημιουργήθηκε εντός ευρώ και ΕΕ.

Κι έτσι ο Σόιμπλε κοιτά πώς θα θέσει την Ελλάδα υπό ελεγχόμενη έξοδο προκειμένου να διασφαλίσει την αναγνώριση του χρέους που της έχουν φορτώσει. Προσωρινά εκτός ευρώ, αλλά εντός ΕΕ, για να μην χρησιμοποιήσει η Ελλάδα το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ.

Με τι νόμισμα θα πορεύεται η ελληνική οικονομία κατά την προσωρινή έξοδό της από το ευρώ και μέσα στην ΕΕ; Με μια ξεφτιλισμένη δραχμή υπό τον έλεγχο της Φρανκφούρτης. Μόνο τέτοιο νόμισμα μπορεί να έχει ένα κράτος που φεύγει προσωρινά από το ευρώ, αλλά μένει στην ΕΕ. Και μάλιστα υπό καθεστώς ανοικτών συνόρων, κοινοτικών κεκτημένων που απαγορεύουν την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής και υπέρογκων αναγνωρισμένων δανειακών υποχρεώσεων που η εξυπηρέτησή τους θα παραμείνει σε σκληρό ευρώ.

Αυτή την προοπτική ονομάζουν Grexit οι Ευρωπαίοι. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα γεμίσει συσσίτια για την πλειονότητα των πεινασμένων κατοίκων της. Συσσίτια που θα εξασφαλίζονται από κονδύλια εξ Ευρώπης.

Ολόκληρη η νέα πρόταση της κυβέρνησης στα Ελληνικά

Ολόκληρη η νέα πρόταση της κυβέρνησης στα ελληνικά

Πρώτη καταχώρηση: 10/07/2015 - 13:59

Τελευταία δημοσίευση: 13:59Οικονομία

Σε μια διαφορετική γραμμή από την πρόταση προς τον ESM, κινείται η νέα πρόταση που εστάλη στις 10 μ.μ. στους θεσμούς.

Η πρόταση περιλαμβάνει επιστολή του πρωθυπουργού, το κείμενο με την βάση της πρότασης έξι - επτά σελίδων και συνοδευτικά έγγραφα.

Η κυβέρνηση έβαλε στο τραπέζι, τα προαπαιτούμενα που θα πρέπει να υλοποιήσει, έχοντας την βοήθεια του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Διαβάστε όλη τη νέα πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης προς τους δανειστές για την επίτευξη συμφωνίας: 
1. Η ελληνική πρόταση που κατατέθηκε προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας [ESM] αφορά τη χρηματοδότηση των δανειακών αναγκών της χώρας από την 01/07/2015 έως τις

Συνεχεια

Τελικά τι ψήφισε ο ελληνικός λαός;

Δημήτρης Καζάκης Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015 Στο χθεσινό δημοψήφισμα 61,3% ψήφισε ΟΧΙ και 38,7% ψήφισε ΝΑΙ. Σάρωσε το ΟΧΙ παρά κι ενάντια σε Θεούς και δαίμονες. Ωραία. Αν ακούσει όμως κανείς τα πορνοκάναλα και τους δημοσιοκάφρους, που όλο το προηγούμενο διάστημα οργίασαν εναντίον του ΟΧΙ, τώρα μας λένε ότι δεν τρέχει τίποτε. Είτε ΝΑΙ ψήφισε ο ελληνικός λαός, είτε ΟΧΙ, είναι το ίδιο και το αυτό. Ψήφισε υπέρ της Ευρώπης. Μάλιστα ο κ. Τσίπρας ανακάλυψε κάτι καταπληκτικό: "Ο Ελληνικός λαός σήμερα έδωσε απάντηση στο ερώτημα: Ποια Ευρώπη θέλουμε. Και απάντησε γενναία: θέλουμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας." Που ήταν αυτό το ερώτημα; Σε ποιό δημοψήφισμα; Πότε τέθηκε έτσι το δίλημμα; Και τέλος πάντων που βρίσκεται αυτή η Ευρώπη της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας; Πάντως όχι στην ευρωζώνη και την ΕΕ, που ο ίδιος ο Τσίπρας έχει καταγγείλει για εκβιασμούς, τελεσίγραφα, κατάλυση της δημοκρατικής έκφρασης του λαού, κοκ. Ο κ. Τσίπρας ζει στη Νεφελοκοκκυγία. Όχι του Αριστοφάνη, αλλά της Ευρώπης του Καρλομάγνου. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι μέχρι προσφάτως είχε ως υπουργό οικονομικών έναν Τσαλαπετεινό. Την ίδια ώρα που ετοιμάζεται κάποιος Μπούφος για να τον αντικαταστήσει. Κι ενώ ο κ. Τσίπρας ανακάλυψε ένα ανύπαρκτο ερώτημα στο δημοψήφισμα, βρήκε επίσης ότι η συντριπτική πλειοψηφία έκανε, "μια πολύ γενναία επιλογή. Ωστόσο, έχω πλήρη συνείδηση ότι η εντολή που μου δίνετε δεν είναι εντολή ρήξης με την Ευρώπη αλλά εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής μας δύναμης για την επίτευξη βιώσιμης συμφωνίας. Με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, με όρους προοπτικής και απεγκλωβισμού από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας." Τρία πουλάκια κάθονται... Μάλιστα. Δεν ήταν εντολή ρήξης, αλλά εντολή διαπραγμάτευσης. Και μάλιστα με όρους ανέφικτους μέσα στο ευρώ. Εκτός κι αν φαντασιώνεται ο κ. Τσίπρας ότι μπορεί να υπάρξει ευρώ και ευρωζώνη χωρίς λιτότητα, ανισότητες και βίαιες κοινωνικές αδικίες. Ίσως. Στη Νεφελοκοκκυγία όπου κατοικοεδρεύει, τα πάντα είναι πιθανά. Επίσης κατά τον κ. Τσίπρα το δημοψήφισμα "δεν απάντησε στο ερώτημα μέσα ή έξω από το ευρώ. Αυτό το ερώτημα πρέπει να φύγει οριστικά από τη συζήτηση. Δεν μπορεί η Ευρώπη να είναι ο μονόδρομος των μνημονίων της λιτότητας." Αφήστε με να το καταλάβω. Δεν έχω δα και την ευφυία των κομματικών κούκων της Νεφελοκοκκυγίας του Τσίπρα. Είναι αλήθεια ότι το δημοψήφισμα αυτό δεν απάντησε στο ερώτημα μέσα ή έξω από το ευρώ. Όμως το έθεσε ξεκάθαρα στην ημερήσια διάταξη. Το όργιο τρομοκρατίας που ασκήθηκε εναντίον του ΟΧΙ, θέτοντας ξεκάθαρα ότι ΝΑΙ σημαίνει παραμονή στο ευρώ, ενώ το ΟΧΙ ισοδυναμεί με έξοδο, επιβάλλει τουλάχιστον τον ανοιχτό πολιτικό διάλογο για το ζήτημα. Με ποιό δικαίωμα ο κ. Τσίπρας θέλει το ερώτημα αυτό "να φύγει οριστικά από τη συζήτηση"; Ποιόν εξυπηρετεί κάτι τέτοιο; Πάντως όχι τον ελληνικό λαό. Διότι η λογική αυτή οδηγεί στο ευρώ πάση θυσία. Πάση θυσία του λαού. Πότε ο ελληνικός λαός έδωσε τέτοια εντολή; Μα στο δημοψήφισμα είπε ξεκάθαρα - για όποιον θέλει να τον ακούσει - ότι όχι ευρώ πάσει θυσία, καμιά σε βάρος του λαού συμφωνία, ακόμη κι αν χρειαστεί να αποχωρήσει η Ελλάδα από το ευρώ. Αυτό είναι το ηχηρό μήνυμα του ΟΧΙ. Ποτέ άλλοτε ο ελληνικός λαός δεν ήταν τόσο έτοιμος όχι μόνο να συζητήσει, αλλά και να πειστεί για την αναγκαιότητα να φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ προκειμένου να αποφασίζουμε εμείς οι ίδιοι για το τι θα γίνει στον τόπο μας. Τη διάθεσή του αυτή την απέδειξε η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, όταν δεν λύγισε μπροστά στο όργιο τρομοκρατίας που του έλεγε ότι έτσι και ψηφίσεις ΟΧΙ σημαίνει ότι θα η Ελλάδα θα φύγει από το ευρώ. Κι αν συμβεί αυτό θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Ο μόνος που φαίνεται να το πιστεύει αυτό στην πλευρά του ΟΧΙ, είναι ο Τσίπρας και η παρέα του. Σου λέει ο άνθρωπος, άμα πέσει ο ουρανός, τι θα απογίνει η Νεφελοκοκκυγία μου; Γι' αυτό και οι δηλώσεις του για το αποτέλεσμα ήταν σαν να νίκησε το ΝΑΙ. Αλήθεια τι διαφορετικό θα δήλωνε αν υπερίσχυε το ΝΑΙ; Τίποτε. Εκτός ίσως από την παραίτηση της κυβέρνησής του για να αναλάβει άλλος. Ο κ. Τσίπρας επέλεξε στρατόπεδο μετά το ηχηρό ΟΧΙ. Κι αυτό είναι το στρατόπεδο του ΝΑΙ. Να γιατί ζήτησε τη σύγκλιση του συμβουλίου αρχηγών από τον Πρ. Παυλόπουλο. Όχι για να θέσει ζήτημα κατάλυσης του πολιτεύματος από την οργανωμένη εκστρατεία ΜΜΕ, κομμάτων και κέντρων εξουσίας εντός κι εκτός Ελλάδας. Όχι βέβαια. Αλλά για να βρεθούν όλοι μαζί οι αρχηγοί ώστε να διατρανώσουν με ουρανομήκεις ιαχές ότι δεν μπορούμε να διανοηθούμε την Ελλάδα εκτός Ευρώπης και ευρωζώνης, όπως δήλωσε ο κ. Παυλόπουλος στον κ. Τσίπρα σήμερα. Το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού μπορεί να τρομάζει ντόπιους και ξένους λύκους, αλλά το ίδιο τρόμαξε και τον κ. Τσίπρα. Το επόμενο δίμηνο θα είναι ιδιαίτερα σκληρό για τον ελληνικό λαό με μια κυβέρνηση που άγεται και φέρεται από τους δανειστές. Το πλήγμα που έχει δεχθεί η ελληνική οικονομία από τα τελεσίγραφα των δανειστών και τον ενδοτισμό της κυβέρνησης, είναι ανεπανόρθωτο εντός ευρώ. Η στάση των δανειστών θα σκληρύνει και οι εκβιασμοί θα ενταθούν με μια κυβέρνηση ανίκανη κι ανήμπορη να προστατεύσει τη χώρα και τον λαό της. Ετοιμάστείτε για ένα ρόλερ κόστερ τρόμου, υπό την αιγίδα της κυβέρνησης Τσίπρα. Μέχρις ότου τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αποφασίσει να μετατρέψει το ΟΧΙ σε αποφασιστική δράση που θα μας απαλλάξει μια και καλή από τα δεσμά της υποδούλωσης στο νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ.

Γερμανική Κατοχή και Ληστεία. Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο!

Από Insurancedaily editorial team

Διαβάστε πώς οι Γερμανοί, πέρα από το “Αποτέλεσμα του Πολέμου” που δημιουργεί “Δίκαιο”, παραβίασαν μια σειρά από διεθνείς κανόνες, καταληστεύοντας το Ελληνικό Κράτος κατά τη διάρκεια της Κατοχής, 1940-1945. Φυλάξτε το έτσι για την ιστορία, χωρίς να θέλουμε να αποποιηθούμε των Ευθυνών μας για την Οικονομική μας Κατάντια. Αν οι Έλληνες Πολιτικοί των τελευταίων 35 χρόνων έκαναν Υπεύθυνα τη Δουλειά τους, δεν θα αντιμετωπίζαμε τα σημερινά χάλια που μας κατατάσσουν στις πιο Ανεύθυνες Φυλές στον κόσμο! Αν αισθάνονταν, έστω για λίγα δευτερόλεπτα οι Πολιτικοί μας την Οργή και Αγανάκτηση που Αισθανόμαστε αυτές τις μέρες, δεν θα τόλμαγαν να αρθρώσουν λέξη. Ούτε ένας, ούτε ένας, δεν έβαλε την ουρά στα σκέλια και να ζητήσει Δημόσια Συγνώμη από τον Ελληνικό Λαό!

Το Στίγμα των Επίορκων Πολιτικών, Προδοτών του Ελληνικού Λαού θα μείνει στην Ιστορία.

Ένας κανόνας που δεν παραβιάζεται ποτέ,  όσο χρόνια και αν περάσουν είναι ο εξής:  ‘Ο Έξυπνος,

Συνεχεια

Οι δέκα λόγοι που καθιστούν το χρέος παράνομο και καταχρηστικό (επικαιροποιημένο)

Tου Όθωνα Κουμαρέλλα

Σήμερα, με την έναρξη λειτουργίας στο Κοινοβούλιο της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους (ΕΛΕ), είναι χρήσιμο, να «φρεσκάρουμε» λίγο τη μνήμη μας, και να καταθέσουμε τη δική μας καθαρή θέση για άρνηση αναγνώρισης του χρέους και τη μονομερή από την πλευρά μας διαγραφή του, όπως κατά καιρούς έχει αυτή εκφραστεί και αιτιολογηθεί πλήρως στα επίσημα κείμενα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου.

Πολλοί και μόνο στο άκουσμα της φράσης περί μονομερούς διαγραφής του χρέους εξανίστανται, αφού θεωρούν ότι με την άρνηση αναγνώρισης και παύσης της αποπληρωμής του χρέους από την πλευρά της Ελλάδας, θα προχωρήσουμε σε μια παράνομη και επί της ουσίας «ανήθικη» πράξη απέναντι σε αυτούς που μας δάνειζαν. Μια παράνομη κι ανήθικη πράξη άρνησης ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις μας, που θα μας οδηγήσει στη διεθνή κατακραυγή, στην απομόνωση και τελικά σε μεγαλύτερα δεινά.

Άλλοι, πάλι, θεωρούν μια τέτοια εξέλιξη, αναγκαία μεν, αλλά αδύνατη κάτω από τις διαμορφωμένες συνθήκες.

Όσοι βέβαια ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, πέραν από τους κυβερνητικούς που έχουν τους ιδιοτελείς λόγους τους, είτε δεν γνωρίζουν τα πράγματα και αντιδρούν αυθόρμητα, είτε παρασυρόμενοι από τον συρμό και την ασύστολη προπαγάνδα, αδυνατούν να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει με το ελληνικό χρέος.

Η συσκότιση των πάντων γύρω από τη δημιουργία του χρέους και του τρόπου που αυτό εξελίχθηκε έχει ακριβώς αυτό το σκοπό. Τη δημιουργία σύγχυσης και την απονεύρωση οποιασδήποτε αντίδρασης στις ακολουθούμενες πολιτικές. Πολύ περισσότερο που στο «παιγνίδι» του ελληνικού χρέους εμπλέκονται είτε άμεσα, είτε έμμεσα Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες, τραπεζίτες και πολιτικοί.

Στη πράξη, όπως αναφέρει σε αντίστοιχο άρθρο ο Κώστας Κούστας «Οι Ελληνικές κυβερνήσεις διέπραξαν εσχάτη προδοσία με βάση το ευρωπαϊκό και το διεθνές Δίκαιο ενώ τα όργανα της ΕΕ (Εurogroup - EΚΤ - συμβούλια ηγετών ΕΕ) παρανομούν με την συγκρότηση της τρόικας και την επιβολή των μνημονίων παραβιάζοντας την ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ και την Χάρτα ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ!

Τα μνημόνια των «ελληνικών κυβερνήσεων» με την Τρόικα, είναι όχι απλά παράνομα, αλλά επί της ουσίας αυτοδίκαια άκυρα! Αυτό πρέπει να έχει η κυβέρνηση ως θέση συνεπικουρούμενη από το δικαίωμα αποζημίωσης για τη βλάβη που μας προκάλεσε η ΕΕ, η Τρόικα και οι υπάλληλοί τους».

Το χρέος, λοιπόν, είναι παράνομο και καταχρηστικό διότι:

Πρώτο: είναι προϊόν διαφθοράς. Παράνομο χρέος είναι αυτό το οποίο αυξήθηκε στην υπηρεσία ιδιωτικών συμφερόντων και όχι για την ευημερία των ανθρώπων. Ένας απλός έλεγχος όλων των συμβάσεων, όπως της Ζήμενς, των Ολυμπιακών αγώνων, των εξοπλισμών, των δανείων από τράπεζες όπως της Γκόλντμαν Σακς, των υποδείξεων τραπεζών και χρηματιστικών εταιρειών για δάνεια, για διευθετήσεις δανείων, τον έλεγχο για υπερτιμολογήσεις, τοκογλυφίες, μίζες κι όλα όσα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι συνέβησαν, θα αποδείξει ότι ο δανεισμός υπήρξε όχι μόνον απεχθής αλλά επαχθής και  ειδεχθής για τον ελληνικό λαό, παράνομος, δόλιος και απόρροια προδοτικής συμπεριφοράς των ιθυνόντων. Ένας τέτοιος έλεγχος δεν χρειάζεται να προηγηθεί των όποιων μονομερών ενεργειών από μέρους μας.

Δεύτερο: Η Δανειακή Σύμβαση του Μαΐου του 2010, η οποία ούτε καν κυρώθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, υπήρξε προϊόν εξαπάτησης και εκβιασμού. Οποιεσδήποτε άλλες δεσμεύσεις και αποτελέσματα υπήρξαν σε βάρος της χώρας μας και των Ελλήνων πολιτών, ως απόρροια της αρχικής αυτής σύμβασης, είναι το ίδιο προϊόντα καταναγκασμού και εκβίασης και δεν μπορούν να ισχύουν βάσει των άρθρων 48-52 της Σύμβασης της Βιέννης του ΟΗΕ, αναφορικά με το Δίκαιο των Συνθηκών. Τα άρθρα αυτά προβλέπουν την ακύρωση μιας συνθήκης, εφ’ όσον χρησιμοποιήθηκε δόλος, υπήρξε σφάλμα, απειλή κατά εκπροσώπου του κράτους κλπ.

Τρίτο: Γιατί το χρέος δημιουργήθηκε κατά παράβαση του ίδιου του Δικαίου επάνω στο οποίο στηρίζεται η δημιουργία της Ε.Ε.. Είναι αναντίρρητο, ότι για την περίπτωση του ελληνικού χρέους αφενός μεν δεν λειτούργησαν οι θεσμοί για την αποτροπή του παράνομου χρέους ενώ τα αρμόδια όργανα της Κοινότητας, δεν πολιτεύθηκαν στο πλαίσιο της αρχής της νομιμότητας. Συνεπώς είναι άμεση η ευθύνη των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την «ύπαρξη» και «αναπαραγωγή» του υπερβολικού χρέους του ελληνικού κράτους. Πρόβλημα όμως υπάρχει και ως προς το «νόμιμο του χρέους» με βάση το «κριτήριο της υπέρβασης». Το πρωτογενές Ενωσιακό Ευρωπαϊκό Δίκαιο θέτει όριο νομιμότητας με βάση τις διατάξεις: α) της παρ. 2β του άρθρου 126 ΣΛΕΕ και β) του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 12, όπου το 60% είναι ο λόγος μεταξύ του δημοσίου χρέους και του ΑΕΠ σε τιμές αγοράς. Αυτό είναι το νόμιμο και αποδεκτό δημόσιο χρέος. Εφόσον η Επιτροπή και το Συμβούλιο επέτρεψαν την υπέρβαση του ελληνικού χρέους άνω του 60%, έχουν συμπράξει απολύτως στη δημιουργία παράνομου χρέους, με τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχ, αλλά και της Συνθήκης της Λισσαβώνας.

Το κριτήριο του υπερβολικού ελλείμματος αφορά στην «υπέρβαση». Η υπέρβαση όμως ρυθμίζεται με κανόνες δικαίου, οι οποίοι όταν παραβιάζονται συνιστούν παρανομία.

Συνέπεια του υπερβολικού ελλείμματος, άρα και του παράνομου χρέους, ήταν η επιβολή μέτρων λιτότητας σε βάρος του ελληνικού λαού με σύμπραξη και πάλι των ενωσιακών οργάνων, καθόσον στην τρόικα, πέραν του ΔΝΤ, εκπροσωπούνται τόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, παραβιάζοντας κατάφορα τόσο το Διεθνές Δίκαιο, όσο και τις ισχύουσες ευρωπαϊκές συνθήκες.

Οι παραβιάσεις αφορούν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας και συγκεκριμένα τα άρθρα 2 και 3 που αναφέρουν ότι η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ένωση έχει σαν σκοπό να προάγει την ειρήνη, τις αξίες της και την ευημερία των λαών της. Επίσης, στα άρθρα 145-150 αναφορικά με την απασχόληση, 151-166 σχετικά με την κοινωνική πολιτική και τα άρθρα 165 και 166 για την ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Παραβιάστηκε επίσης ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. που είναι ενσωματωμένος στην Συνθήκη της Λισσαβόνας. Εκεί έχουν παραβιασθεί το άρθρο 1 για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα άρθρα 11 για την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, και το άρθρο 12 για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι. Παραβιάσεις έχουμε ακόμα στα άρθρα 14 για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, 15 για το δικαίωμα στην εργασία, 17 το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, 20 στην ισότητα μπροστά στο νόμο, 25 αναφορικά με τα δικαιώματα των ηλικιωμένων, 26 την ένταξη των αναπήρων, 28 το δικαίωμα διαπραγμάτευσης και συλλογικών δράσεων και πολλά άλλα.

Τέταρτο: Πράγματι, στις 14/3/2014 το ευρωκοινοβούλιο, (συνηγορούμενο από την Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων και την Επιτροπή Νομισματικών και Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), με ψήφισμά του κήρυξε, επί της ουσίας, ολόκληρο τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης των μνημονιακών πολιτικών ως παράνομο, γιατί παραβιάζει κατάφωρα το πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τις συνθήκες ίδρυσής της. Δηλαδή, ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα (και στις υπόλοιπες χώρες με πρόγραμμα «διάσωσης»), με την τρόικα -και τις αντίστοιχες συμβάσεις που έχουν υπογραφεί- έχει χαρακτηριστεί παράνομο, ακόμη και με βάση το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ. Τότε γιατί θα πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα τα δάνεια που αποτελούν προϊόν αυτού του παράνομου και καταχρηστικού με βάση το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, μηχανισμού;

Σημειωτέον ότι το άρθρο 41.παρ.3 του Χάρτου Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. αναφέρει: "Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην αποκατάσταση εκ μέρους της Ένωσης, της ζημίας που του προξένησαν τα θεσμικά όργανα ή οι υπάλληλοι της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, σύμφωνα με τις γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των Κρατών-Μελών".

Επίσης, η Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που δημοσιεύτηκε στις 07/03/2014 στην ιστοσελίδα του, επικρίνει με τον πιο περιγραφικό τρόπο την Ελληνική κυβέρνηση για την μεθοδική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ατομικών, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην ανάπτυξη και την πρόοδο.

Ο διεθνής εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ Cephas Lumina εξέφρασε τη λύπη του για την έλλειψη δέσμευσης από την Ελλάδα στην εντολή του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να αντιμετωπίσει τις προφανείς προκλήσεις στην προοδευτική υλοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΟΗΕ επικρίνει τις ελληνικές κυβερνήσεις για την βάναυση καταπάτηση των συνταγματικών και διεθνών δεσμεύσεων όσον αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τέλος δεν θα πρέπει σε αυτή την ανάλυση να παραληφθεί η τελευταία έκθεση (18 Δεκεμβρίου 2014) της
FIDH δηλαδή της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, στην οποία καταγγέλλεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο η συρρίκνωση των θεμελιωδών ελευθεριών του ανθρώπου στην Ελλάδα

Πέμπτο: Η παραβίαση του δόγματος ΚΑΛΒΟ περί Εθνικής Κυριαρχίας. Πράγματι και σύμφωνα με την ανάλυση του Κώστα Κούστα, τόσο οι ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις όσο και οι λεγόμενοι «θεσμοί» της ΕΕ και του ΔΝΤ «Έπραξαν εις γνώση τους και Ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο με βάση το από το 1962 ενσωματωμένο Δόγμα Κάλβο, που ορίζει το δικαίωμα προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και του Εθνικού Συμφέροντος:

"Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα –ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας- να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να απαλλοτριώσει, ή να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές, ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συντ. 1,17,106)."

Ως «επενδύσεις» εδώ νοούνται αδιακρίτως και ισότιμα, οι βιομηχανικές επενδύσεις, οι επενδύσεις εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (concession agreements), αλλά και επενδύσεις (δανειακών) κεφαλαίων, ήτοι χρηματικά δάνεια με την μορφή ομολόγων, εντόκων γραμματίων κλπ. Τα δικαιώματα αυτά προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού Συμφέροντος, έχουν ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο τυπικά από το 1962 (βλ. βιβλ. Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962) κι αποτελούν μια τροποποίηση του «δόγματος Calvo» (Calvo`s doctrine), το οποίο εισηγήθηκε ο Αργεντίνος δικαστής Calvo το 1868 (στον κολοφώνα της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου από της ευρωπαϊκές κυρίως αποικιοκρατικές χώρες).

Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), η μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της -οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας!- τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης» για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (public utility), με την καταβολή (nationalization), ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης.

Το «Εθνικό Συμφέρον» εδώ εννοιολογικά ταυτίζεται –σύμφωνα με όσα προείπαμε – κυρίως με την διασφάλιση, αλλά και την έκφραση της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης».

Σε κάθε περίπτωση, το καταβλητέο και το ύψος της αποζημίωσης θα κριθεί και θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δικαστήρια του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης» και με βάση τις οικονομικές συνθήκες και ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού.

Η εφαρμογή (υλοποίηση) του δόγματος Calvo, συνιστά ταυτόχρονα, την έκφραση (άσκηση) και την αυτοπροστασία της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της επένδυσης.

Μάλιστα-σύμφωνα με το ίδιο αυτό «δόγμα» και όπως είπαμε ήδη- η δικαστική αρμοδιότητα για τα προκύπτοντα νομικά ζητήματα στην διαδικασία εθνικοποίησης της «επένδυσης», ανήκουν αποκλειστικά στον κράτος υποδοχής και λειτουργίας της επένδυσης, το κυρίαρχο νομικό πλαίσιο και τα δικαστήρια του οποίου θα καθορίσουν, κυρίαρχα, το περιεχόμενο, την αναγκαιότητα της εθνικοποίησης, την αντικειμενική αλήθεια του κινδύνου του Εθνικού Συμφέροντος του λαού από την λειτουργία της επένδυσης στην επικράτειά του και τελικά την νομιμότητα της εθνικοποίησης, καθώς και την καταβολή ή όχι αποζημίωσης στον πρώην ιδιοκτήτη της.

Η εκδίκαση της υπόθεσης της εθνικοποίησης στο δικαστήρια του αλλοδαπού κράτους-επενδυτή και σύμφωνα με το δικό του δίκαιο, αποκλείεται. Το «δόγμα Calvo» έτσι, στερεί τις ξένες (κρατικές και ιδιωτικές) επενδύσεις από την «διπλωματική ασυλία» και την «νόμιμη» στρατιωτική των προστασία από το ισχυρότερο κράτος-επενδυτή. Το «δόγμα Calvo» συνιστά συνεπώς μια μορφή «δικαστικού εθνικισμού».

Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζεται και διασφαλίζεται διεθνώς, η δίκαιη κατανομή του πλούτου με όρους αμοιβαίου σεβασμού, ισότητας και δικαιοσύνης μεταξύ των κρατών και των λαών των και αποκλείεται η συνέχιση και επαναφορά της δουλείας -με άλλη μορφή- και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Το «δόγμα» Calvo, ήταν η πρώτη αντίδραση του Δικαίου κατά της άγριας και απάνθρωπη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στις αποικιοκρατούμενες χώρες από τους ευρωπαίους δυνάστες αποικιοκράτες του 19ου αι.

Έκτοτε το δόγμα αυτό, συμπεριελήφθη σε όλα τα συντάγματα των κρατών της Ν. Αμερικής και κατέστη μέρος και του Διεθνούς Δικαίου από το 1962 με τις προαναφερόμενες συνθήκες: Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962.

Οι αρχές του «δόγματος Calvo» ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος. Η αναγκαστική ισχύ των παραπάνω αρχών του «δόγματος Calvo» στα πλαίσια του Διεθνούς και Εθνικού Δικαίου για την ακύρωση των Διεθνών Συνθηκών και η δέσμευση των αντισυμβαλλομένων μερών της Δανειακής Σύμβασης της «ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικας», για τον σεβασμό και την εφαρμογή των σχετικών δικαστικών αποφάσεων, συνομολογείται στο άρθρο 6 παρ.6α,β, της Σύμβασης (του κεφ: Αποπληρωμή, Πρόωρη Αποπληρωμή, Υποχρεωτική Αποπληρωμή και Ακύρωση).

Στο «δόγμα Calvo» και στην συναφή παραπάνω συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου στηρίχθηκαν οι 10άδες των νόμιμων εθνικοποιήσεων κατά διάφορων, ευρωπαϊκών κυρίως, αποικιοκρατικών εταιρειών και επιχειρήσεων που λειτουργούσαν σε αποικιοκρατούμενες χώρες του τρίτου κόσμου και οι οποίες λυμαίνονταν τον ντόπιο πλούτο σε συνθήκες ανθρώπινης δουλείας και εξευτελισμού του ντόπιου λαού.

Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε επίσης και η άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από την κυβέρνηση του Ι. Μεταξά το 1934, η οποία δικαιώθηκε με την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ. 78/15-06-1934 καθώς και η άρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών και η οποία (Αργεντινή) δικαιώθηκε επίσης με την από 8 Μαΐου 2007 απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα.

Και τέλος, στο νομικό αυτό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το καλοκαίρι του 2009, χωρίς ουδεμία συνέπεια».

Έκτο: Από πότε ένας οφειλέτης και μάλιστα κράτος, δηλαδή λαός, είναι υπόχρεος για δάνεια που έχουν κριθεί παράνομα και καταχρηστικά; Τα οποία, μάλιστα, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα. Σύμφωνα με το πιο πρόσφατο Δελτίο του Δημόσιου Χρέους (Νο 74) οι οφειλές προς τον μηχανισμό στήριξης ανέρχονται σε 219,7 δις ευρώ, από σύνολο 322,4 δις ευρώ τον Ιούνιο του 2014. Δηλαδή αποτελούν πάνω από το 68% του συνολικού δημόσιου χρέους, το οποίο είναι προϊόν ενός παράνομου και καταχρηστικού μηχανισμού.

Όποιον ορισμό κι αν πάρει κανείς για το απεχθές (odious) χρέος, που υφίσταται στη διεθνή νομολογία, οι οφειλές από τις αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα καταργώντας ασυλίες, εθνική κυριαρχία και θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα είναι παράνομες και καταχρηστικές.

Το υπόλοιπο δημόσιο χρέος, που δεν αφορά σε δάνεια από τον μηχανισμό στήριξης, ανέρχεται σε 102,7 δις ευρώ. Από αυτά γύρω στα 25 δις ευρώ είναι στο χαρτοφυλάκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με μέση ληξιπρόθεσμη διάρκεια 3,4 χρόνια. Τα ομόλογα αυτά τα έχει αποκτήσει η ΕΚΤ αποκλειστικά από τη δευτερογενή αγορά και της αποφέρουν ετήσια κέρδη γύρω στο μισό δις ευρώ μόνο σε πληρωμές τόκων. Επίσης τα ομόλογα αυτά είναι αποκλειστικά σε εθνικό δίκαιο της Ελλάδας.

Τι κάνουμε μ’ αυτά; Γιατί δεν απαιτούμε να τα διαγράψει η ΕΚΤ; Το κάνει ήδη για ομόλογα με εμπράγματες εγγυήσεις χωρίς απόδοση για τις ιδιωτικές τράπεζες. Γιατί να μην απαιτήσουμε να το κάνει και για την Ελλάδα; Γιατί αυτά τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά;

Γιατί ενώ η ΕΚΤ κερδοσκοπεί με τα ελληνικά ομόλογα, συμμετέχει στον στραγγαλισμό του ελληνικού λαού μέσω της τρόικα;

Ένα άλλο μέρος του δημόσιου χρέους γύρω στα 26 δις ευρώ το κατέχουν οι εγχώριες συστημικές τράπεζες. Με δανεικά χρήματα που επιβαρύνθηκε ο ελληνικός λαός έγινε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Με βάση ποια λογική δεν «σβήνονται» αυτά τα ομόλογα, ώστε να ξεχρεώσουν οι ίδιες οι τράπεζες ένα μέρος των ανακεφαλαιοποιήσεων που έγιναν με δημόσιο χρήμα; Γιατί το κράτος, αντί να παίρνει μετοχές δίχως αντίκρισμα για το χρήμα των φορολογουμένων που δίνει στις τράπεζες, να μην απαιτήσει το ισοφάρισμα με διαγραφή των ομολόγων που κατέχουν από πριν;

Το υπόλοιπο μέρος του δημόσιου χρέους περί τα 51 δις ευρώ διακινείται κυρίως από επαγγελματίες κερδοσκόπους, διαχειριστές κεφαλαίων, hedge funds, που συνδέονται και με τα κομματικά ταμεία των κυβερνώντων. Αν ανοίξουμε τα κιτάπια τους, είναι σίγουρο ότι θα βρούμε εικονικούς λογαριασμούς και πρόσωπα απ’ όπου ξεπλένεται χρήμα πολιτικό, επιχειρηματικό και οργανωμένου εγκλήματος.

Οι τρεις πτυχές αυτές του χρήματος, πολιτικό, επιχειρηματικό και εγκλήματος, είναι τόσο ταυτόσημες στις κορυφές της πολιτικής και της οικονομίας στην Ελλάδα, όσο σε λίγες χώρες στον κόσμο. Όταν βγουν όλα στην επιφάνεια θα διαπιστώσουμε, ότι οι μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοπολιτικοί και μεγαλοεπιχειρηματίες είναι ταυτόχρονα και τα μεγαλύτερα αφεντικά στον κόσμο του εγκλήματος. Έτσι συνέβαινε πάντα σ’ αυτόν τον τόπο, αλλά ποτέ όσο σήμερα[1].

Έβδομο: Αλλά ακόμη και με το «περίφημο» αγγλικό δίκαιο να πάνε κάποιοι, δεν πρόκειται να στοιχειοθετήσουν νομιμότητα στο ελληνικό χρέος όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το 2010. Το αγγλικό εμπορικό δίκαιο του 1976, που ισχύει ακόμη και σήμερα στην Βρετανία, ορίζει τι σημαίνει ληστρικό χρέος. Όταν ένας δανειστής οδηγεί τον οφειλέτη του στη χρεοκοπία απαιτώντας να πληρωθούν με δυσβάσταχτο τρόπο όροι και συνθήκες και δεσμεύσεις υπέρ του, τότε αυτό το χρέος είναι ληστρικό και καταγγέλλεται.

Όγδοο: Πολλά κράτη ήδη έχουν καταγγείλει ανάλογα χρέη ως ληστρικά. Από τα τελευταία κράτη που το έχουν κάνει είναι η Ισλανδία και μάλιστα μέσω τραπεζών, δεν ήταν καν δημόσιο χρέος. Είναι ακόμα χειρότερο, γιατί εκεί επρόκειτο για ιδιώτες οι οποίοι χρωστάνε σε ιδιώτες. Πως παρεμβαίνει το κράτος να διαγράψει χρέη ιδιωτών; Εκεί υπήρχε και το πάτημα εκ μέρους της Βρετανίας και της Ολλανδίας που είπαν κοιτάξτε να δείτε εγώ δεν ζητάω από το κράτος, ζητάω από τις τράπεζες. Εφόσον το κράτος εγγυάται τις τράπεζες, να λύσει το πρόβλημα το κράτος. Εγώ σαν Βρετανός ή Ολλανδός απλά θέλω να αποζημιωθώ.  Πήγαν, λοιπόν, στο Διεθνές δικαστήριο των 7, της Διεθνούς Ζώνης Εμπορίου όπου ανήκει και η Ισλανδία αλλά και η Βρετανία και η Ολλανδία και το διεθνές δικαστήριο τον Γενάρη του 2013 έβγαλε κατευθείαν απόφαση. Ακόμα και αν ήταν δεσμευμένη η Ισλανδία με σύμβαση να αποζημιώσει τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς, καλά έκανε και δεν τους αποζημίωσε, γιατί προέχει η ευνομία, η τάξη και τα δικαιώματα μιας χώρας που έχει τεθεί σε διαδικασία παγκόσμιας κρίσης. Λόγω της απειλής της παγκόσμιας κρίσης η κυβέρνηση έπρεπε πρώτα να φροντίσει το λαό της και την οικονομία της. Αυτό είπε το δικαστήριο και αυτό είναι βασική αρχή στο Διεθνές δίκαιο. Η δέσμευση που έχει μια κυβέρνηση απέναντι στον λαό της υπερτερεί έναντι οποιασδήποτε άλλης δέσμευσης, δανειστών ή οποιουδήποτε άλλου κράτους.

Ένατο: Το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο και προκειμένου να θεωρείται «βιώσιμο» θα στραγγαλίζεται στο διηνεκές η ελληνική οικονομία και ο λαός. Το τελευταίο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (2014), αποδέχεται, ότι η αναδιάρθρωση και η διαγραφή του χρέους είναι κυριαρχικό δικαίωμα του κράτους και δεν μπορεί να εμποδίζεται από κανέναν ιδιώτη δανειστή, ή άλλο κράτος. Αποδέχεται, επίσης, ότι η «βιωσιμότητα» του χρέους εξαρτάται από το αν μπορεί να εξυπηρετηθεί, χωρίς να θίγεται ο πυρήνας των ανθρώπινων, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ενός λαού.

Το ψήφισμα, έστω έμμεσα, θεωρεί κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους τις μονομερείς ενέργειες, για την αναδιάρθρωση του χρέους του.

Δέκατο: Οι ομολογίες σε ανώτατο επίπεδο στελεχών της Ε.Ε. και του ίδιου του Γιούνγκερ, ότι γνώριζαν από παλιά τη δυναμική του χρέους της Ελλάδας, αλλά δεν έκαναν κάτι, επειδή θα έπαυαν να κερδίζουν από το ελληνικό χρέος οι Γερμανοί και οι Γάλλοι.

Το δίλημμα είναι καθαρό.

Φυσικά το να επικαλεσθεί κανείς τους παραπάνω λόγους και αυτό να γίνει αποδεκτό από τους δανειστές, ξεπερνάει κάθε φαντασία. Ειδικά στο βαθμό που η ετεροβαρής σχέση δανειστή κι οφειλέτη επιβαρύνεται με τον τρόπο που έχει δεθεί η χώρα στην ευρωζώνη, όπου ο εκβιασμός για άμεση παύση της χρηματοδότησης θα λειτουργήσει καταλυτικά για όποιον επιζητήσει την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου. Αν δεν σπάσει η ετεροβαρής αυτή σχέση κι αν δεν εξαλειφθεί το εργαλείο του εκβιασμού που είναι η χρηματοδότηση μέσω της ΕΚΤ, δηλαδή το ευρώ, καμία πιθανότητα δεν υπάρχει να βρούμε το δίκιο μας.

Γι εμάς το δίλημμα είναι καθαρό: Είτε συμβιβάζεσαι με την υπάρχουσα κατάσταση και απλά διεκδικείς τρόπους να την διαχειριστείς καλύτερα, χωρίς όμως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, είτε την ανατρέπεις. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Όσο περιμένουμε τον από μηχανής Θεό να μας γλυτώσει με κάποιο θαύμα, τόσο τα πράγματα θα χειροτερεύουν και η αντιστροφή θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη.

Τι πρέπει να γίνει;

Πρώτο: Να σταματήσουμε να εξαρτιόμαστε από τις δόσεις των δανείων της ευρωζώνης που δίνονται με ρήτρα την καταστροφή και το ξεπούλημα της χώρας. Η άρνηση πληρωμής θα πρέπει να συνοδευτεί με αποκήρυξη του χρέους ως παράνομου και καταχρηστικού με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, όπως ακριβώς περιγράφηκε προηγουμένως και αποτελεί αναφαίρετο και μη παραιτήσιμο υπέρ του ελληνικού λαού Δικαίωμα!.

Αν δεν ξεμπερδέψουμε ολοκληρωτικά από το χρέος δεν μπορούμε να μιλάμε για οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για άλλη πολιτική, εκτός αν θέλουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Ή διαπραγματευόμαστε για να περικόψουμε κάποιο μέρος, να το επιμηκύνουμε και ό,τι άλλο ακούγεται τελευταία, αλλά αυτό σημαίνει, προφανέστατα, ότι αναγνωρίζουμε τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα προκειμένου να πάρει τα δάνεια αυτά και συνεχίζουμε την καταστροφική πορεία. Ή, μονομερώς καταγγέλλουμε ως απεχθείς τις συμβάσεις και τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα και επομένως διαγράφουμε μονομερώς το προϊόν αυτών των συμβάσεων. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Η μονομερής διαγραφή του χρέους, μετά από καταγγελία του, έξοδο από το ευρωσύστημα, χρεοκοπία των εγχώριων τραπεζών υπό δημόσιο έλεγχο, εκκαθάριση τους σε καθεστώς λειτουργίας και με ταυτόχρονη προστασία των καταθέσεων των πολιτών, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο.

[1] Από αντίστοιχο άρθρο για το χρέος του Δημήτρη Καζάκη.

Δες κι εδώ τη συνέχεια και τη συμπλήρωση: http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2014/11/blog-post_960.html

Ο ραγιάς είναι πάντα τραγικό πρόσωπο !!!

Tου Σταύρου Κατσούλη

Ντρέπεται τόσο τρομακτικά πολύ που γεννήθηκε Έλληνας και γι αυτό θα προσπαθει μεσα στην μανιοκατάθλιψη του, να πείσει τους ξένους που θεωρεί ινδάλματά του οτι αυτός δεν είναι σαν τους άλλους Έλληνες. Αυτός, είναι διαφορετικός θα πει και θα λέει μέχρι να μαλλιασει η γλώσσα του. Πολύ διαφορετικός απο τους βρωμερους και ηλιθιους συμπατριώτες του. Αυτός, σε αντίθεση με τους άλλους ακατανομαστους, εμαθε το μάθημά του, αυτός έκανε τα εντατικά του μαθήματα και έλαβε, έστω και λίγο αργά, όλα τα καλά της αναγέννησης, αυτός, έχει γίνει σαν και τους ξενους. Βεβαίως, δεν τον ενδιαφέρει να μάθει πραγματικα τι εστί Αναγέννηση. Απλά, θα πάρει ό,τι μπορεσει ν αρπάξει, ό,τι καταφέρει σε κάθε του απεγνωσμένη προσπάθεια να συμβιβαστεί και να φορέσει εκείνο το προσωπείο που αυτός πιστεύει οτι θ’ αρέσει στην παντοτινή του αγάπη, τον ξένο.

Δεν έχεις πια Όλυμπε Θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,

μόνο ραγιάδες έχεις πιά, σκυφτούς γιά το χαράτσι.

Των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν με βιολιά και με

Ζουρνάδες γύφτοι, Εβραίοι, αράπηδες, πασάδες.

Και τα γονατα τους θα λυγίσουν οι τρανοί σου

και θα γίνουν των ραγιαδων οι ραγιάδες.

Κωστής Παλαμάς

Ο πανικός του να εντυπωσιάσει, δεν τον αφήνει πλέον να σκεφτεί λογικά, δεν τον αφήνει να συλλογιστεί σε ποια απύθμενα βάθη υποτέλειας έχει ξεπέσει. Θα κάνει γενικά οτι μπορεί, θα πέσει και στο πιο χαμηλό σημείο, για να κανει μια θετική εντύπωση στους θεούς του, τα αγαπητά του ινδάλματα. Και γι αυτό θα χλευάζει την Ιστορία των προγόνων  του, περισσότερο κι απο τους εχθρούς του Γένους. Θα αρνηθεί την σοφία των προγόνων του, και θα κρίνει οτι η Ιστορία που του παρέδωσαν οι γονιοί του, δεν είναι παρα ένας μύθος. Και την ίδια στιγμη θα γονατίζει με θρησκευτική ευλάβια σε κάθε μύθο που του παρουσιάσει ο σεβάσμιος ξένος που τόσο θαυμάζει…

Ο ραγιάς, περιμένει καθημερινά και για μια ολόκληρη ζωή, πως και πως, ενα μπράβο, ενα χαμόγελο, μια παραμικρή ένδειξη παραδοχής ή αποδοχής απο τον επικυρίαρχο του, δηλαδή την ιδέα που έχει στο μυαλό του για το ίνδαλμά του, τον ξένο. Θα υιοθετήσει με αποτυχημένο και φανερά άστοχο τρόπο τα ήθη και έθιμα του ξένου, όσο βλακώδη και να είναι κάποια από αυτά, όσο και να αντίκεινται είτε στην λογική είτε στο λιγοστό ήθος που του έχει απομείνει…

Και μόλις το λαβει, θα τρέξει εκστασιασμένος όπως είναι κάθε τέτοια φορά στους υπόλοιπους Έλληνες, αυτούς δηλαδή που κατα βάθος σιχαίνεται απέραντα και  μισεί  , για να τους δείξει το κατόρθωμα του. Και μόλις λαβει την χλεύη των υπόλοιπων Ελλήνων που τον βλέπει ως το τραγικό ψωνιο που είναι, θα ενισχύσει την άποψη του, οτι οι Ελληνες δεν καταλαβαίνουν την λογική του…

Για τον Ραγιά, είναι αδύνατον να σεβαστεί τα αλλά έθνη. Του είναι αδύνατον να συλλογιστεί με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης η δημοκρατίας, άσχετα με το τι λέει οτι πρεσβεύει και άσχετα με το τι εικόνα θέλει να δείξει. Γιατί στην δικιά του προσωπικη ζωή, έχει ήδη καταβαραρθρώσει το έθνος που τον γέννησε, ως μη ικανό για τίποτα καλό και την ίδια στιγμη έχει εξυψώσει κάποιο άλλο σε απόλυτο δυνάστη του…

Και γι αυτό ο Ραγιάς, δεν έχει και πολλές αλλες επιλογές απο το να γίνει σταδιακά αλλά με μαθηματική ακρίβεια ο χειρότερος προδότης, ο χειρότερος φασίστας στην πράξη, για να εκτελέσει στο τέλος ακόμη και την χειρίστη των ατιμιών…

Στο τέλος βέβαια, όλοι τους έχουν το ίδιο τέλος. Θα πεθάνουν γελοιοποιημένοι από την Γεννέτηρα τους, χρησιμοποιημένοι στο έπακρον από αυτούς που τόσο πιστά υπηρετούσαν, και τα ονόματα τους εαν ποτέ γραφτούν στην Ιστορία, πάντα γράφονται στις πιό σκοτεινές και βρωμερές σελίδες της.

Όπως είπαμε, οι ραγιάδες, είναι πάντα τραγικά πρόσωπα και μάλιστα με περισσότερους από έναν τρόπο…

(Κάθε ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα, είναι απολύτως τυχαία).

ΠΗΓΗ

Γ. Δελαστίκ ~ Η Εφορία «γδέρνει» και Ελληνες που ζουν στο... εξωτερικό!

Δεν φτάνει, όπως φαίνεται, η κατάρα της νέας μετανάστευσης λόγω της μνημονιακής κατάρρευσης της χώρας. Δεν αρκεί δηλαδή το έγκλημα του κράτους εναντίον της νεολαίας και της ελληνικής οικονομίας, καθώς υποχρεώνει δεκάδες χιλιάδες μορφωμένους νέους με πανεπιστημιακά πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά να εγκαταλείπουν την Ελλάδα και να φεύγουν στη Γερμανία, την Ευρώπη, την Αμερική ή την Αυστραλία. Δεν αρκούν τα τεράστια έξοδα που έχουν κάνει οι γονείς και το ελληνικό κράτος επί τουλάχιστον είκοσι χρόνια για να σπουδάσουν τα παιδιά αυτά από το δημοτικό έως το πανεπιστήμιο και κατόπιν να τα στείλουν στα νύχια των ξένων που δεν έχουν ξοδέψει ούτε ένα ευρώ, για να εκμεταλλευτούν οι ξένοι τις σπουδές και τις γνώσεις τους, αφήνοντας σταδιακά την Ελλάδα με όλο και λιγότερο πανεπιστημιακό φως.

Σαν να μην έφτανε, λοιπόν, το γεγονός ότι η κυβέρνηση διώχνει κατά χιλιάδες τους Ελληνες επιστήμονες από την Ελλάδα, ταυτόχρονα έχει δώσει εντολή στις εφορίες να... γδέρνουν όσο μπορούν περισσότερο φορολογικά τους επιστήμονες που διώχνει! Πληθώρα γονέων που έχουν μείνει εδώ και προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τις γραφειοκρατικές διαδικασίες με τις εφορίες προκειμένου τα παιδιά τους να αναγνωριστούν ως κάτοικοι εξωτερικού, μας καθιστούν κοινωνό προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Για να μετεγγραφεί κάποιος στη ΔΟΥ Κατοίκων Εξωτερικού πρέπει πρώτα από όλα να φέρει βεβαίωση διαμονής στο εξωτερικό από αρμόδια δημόσια αρχή - προξενείο ελληνικό, δήμο της αλλοδαπής κ.λπ.

Από τη βεβαίωση αυτή πρέπει να προκύπτει ότι το περί ου ο λόγος άτομο ζει τουλάχιστον 183 μέρες τον χρόνο στο εξωτερικό (έξι μήνες συν μία μέρα). Κάποιοι, όμως, που προσκόμισαν βεβαιώσεις από προξενεία αντιμετωπίστηκαν περιφρονητικά από τις εφοριακές αρχές στη βάση του ισχυρισμού... «τα προξενεία βεβαιώνουν ό,τι τους ζητήσεις»! Απαιτείται επίσης η σύμβαση ή οι συμβάσεις εργασίας. Γονέας, όμως, που τους πήγε ετήσια σύμβαση εργασίας του γιου του σε χώρα της Ευρωζώνης, πήρε την εξωφρενική απάντηση ότι ήθελαν... σύμβαση αορίστου χρόνου! Παρανοϊκό και αισχρό. Αλλοι γονείς μας κατήγγειλαν ότι ο εφοριακός υπάλληλος έψαχνε να βρει με ποιο φορολογικό συντελεστή φορολογείται εδώ ο άλφα ή ο βήτα τύπος εισοδήματος και με ποιον συντελεστή στη χώρα παραμονής του ενδιαφερομένου.

Αν σε κάποιο εισόδημα ο ελληνικός συντελεστής ήταν μεγαλύτερος από τον ξένο, τότε ζητούσαν να πληρώσει στην ελληνική εφορία τη... διαφορά φόρου!!! Διάφορες κραυγαλέα αυθαίρετες απαιτήσεις εφοριακών υπαλλήλων, οι οποίες κατ' ουδένα τρόπο προκύπτουν από το νομοθετικό πλαίσιο που υφίσταται, μας οδήγησαν σε ένα άλλο συμπέρασμα. Μέχρι την ημερομηνία μεταφοράς στη ΔΟΥ Κατοίκων Εξωτερικού, όλοι οι Ελληνες που ζουν στο εξωτερικό και εργάζονται πρέπει να κάνουν δήλωση στην ελληνική εφορία για το αποκαλούμενο «παγκόσμιο εισόδημά» τους. Σχηματίσαμε την εντύπωση ότι η κυβέρνηση έχει δώσει εντολή να προβάλλονται όσο το δυνατόν περισσότερα γραφειοκρατικά εμπόδια ώστε να καθυστερεί όσο περισσότερο μπορεί η μεταφορά των ενδιαφερομένων στη ΔΟΥ Κατοίκων Εξωτερικού. Στόχος αυτής της καθυστέρησης είναι να τους φορολογήσει η ελληνική και όχι η ξένη κυβέρνηση για το εισόδημά τους, αρπάζοντας ό,τι περισσότερο μπορεί να αποσπάσει! Απεχθής και αποκρουστική αυτή η στάση της κυβέρνησης. Επιπλέον συντείνει τα μέγιστα στο να εξοργίζει τους Ελληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν.

Τους κάνει να μουντζώνουν και με τα δυο τους χέρια προς την κατεύθυνση της Ελλάδας των πολιτικών απατεώνων και να ορκίζονται ότι δεν θα ξαναπατήσουν το πόδι τους εδώ! Εναν όρκο, βέβαια, που σχεδόν όλοι τους τον παραβαίνουν και πολύ καλά κάνουν, αλλά που ταυτόχρονα ανοίγει πολύ βαθύ ρήγμα συναισθηματικό ανάμεσα στους επιστήμονες που η μνημονιακή κυβέρνηση διώχνει και στην πατρίδα μας. Επειδή είμαστε βέβαιοι ότι η παρούσα κυβέρνηση αδιαφορεί παντελώς για τις συνέπιες της πολιτικής της, ελπίζουμε η επόμενη κυβέρνηση να προσπαθήσει να διασώσει ό,τι είναι δυνατόν και στον τομέα αυτόν.

ΕΘΝΟΣ

Τι πραγματικά είπε ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη

Δημήτρης Καζάκης Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014 Επιτέλους υπάρχει μια ακόμη συγκεκριμένη πρόταση για το σήμερα ώστε να συζητήσουμε. Μέχρι σήμερα οι μόνοι που έκαναν προτάσεις συγκεκριμένες ήταν οι δανειστές και το ΕΠΑΜ. Οι υπόλοιποι έμεναν στα συνθήματα που δεν λένε τίποτε στην πράξη. Τις μεν προτάσεις των δανειστών και το καταστροφικό τους αδιέξοδο τις ζει εδώ και τέσσερα χρόνια ολόκληρη η χώρα. Το κόστος τους το μετράμε όχι μόνο με όρους οικονομικής κατάρρευσης, αλλά και με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές που εξοντώνονται εν ψυχρώ, με γενιές ολόκληρες που ξεκληρίζονται, ή υποθηκεύονται πριν καν γεννηθούν. Τις δε συγκεκριμένες προτάσεις του ΕΠΑΜ για το τι κάνεις τις πρώτες 100 ημέρες ώστε να ξεφύγεις οριστικά από το σημερινό αδιέξοδο, δεν τολμά να τις συζητήσει κανείς διότι οι μεν κυβερνώντες τρέμουν αυτό το ενδεχόμενο, οι δε αντιπολιτευόμενοι τρέμουν την ρήξη με τους δανειστές. Σ' αυτό που επιμέναμε ευθύς εξαρχής ήταν να μιλήσουμε όλοι τη γλώσσα του συγκεκριμένου. Ειδικά η αντιπολίτευση. Και ειδικότερα όσοι αντιμετωπίζουν τις δικές μας προτάσεις που θεμελιώνονται στη διαγραφή του χρέους, στο εθνικό νόμισμα και στο ριζικό ξύλωμα του καθεστώτος αποικιακής κατοχής με ύφος μπλαζέ και με την γνωστή επωδό "αυτά δεν γίνονται", αλλά κατά άλλα ισχυρίζονται ότι είναι εναντίον των μνημονίων και της υποθήκευσης της χώρας. Να μας πουν, δηλαδή, πώς σκέφτονται να αντιμετωπίσουν εδώ και τώρα τα τρομακτικά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά ελλείμματα που έχουν δημιουργηθεί και έχουν οδηγήσει τη χώρα σε κλιμακούμενη κατάρρευση και τον λαό σε γενοκτονία. Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν να μην υποδεχθούμε με ικανοποίηση την ομιλία του κ. Τσίπρα στην ΔΕΘ. Επιτέλους μια πολύ συγκεκριμένη και άμεση πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης που μπορεί να συζητηθεί με σοβαρότητα. Βέβαια, δεν είδαμε καμιά διάθεση του κ. Τσίπρα να θέσει τις προτάσεις του σε ανοιχτή και δημόσια διαβούλευση με την κοινωνία, τα κινήματα, τις πολιτικές δυνάμεις. Δυστυχώς, διέπεται από την λογική του take it, or leave it, πωλείται όπως είναι επιπλωμένο! Ίσως να φταίνε οι καινούργιες παρέες που απέκτησε στα σαλόνια υψηλής πολιτικής στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στο κυνήγι της πεπατημένης... Γι' αυτό άλλωστε και ο κ. Τσίπρας διεκδικεί την εκλογική αυτοδυναμία. Όχι την αυτοδυναμία μέσα στο λαό που θα απαιτούσε την συγκρότηση ενός πλατύτατου πλειοψηφικού ρεύματος με συμμαχίες και πολιτικές συμφωνίες μέσα από την κινηματική αναγέννηση της κοινωνίας, αλλά την κομματική αυτοδυναμία στην κυβέρνηση. Στην πρώτη περίπτωση θα χρειαζόταν να θέσει τις προτάσεις του στη δοκιμασία του ανοιχτού πολιτικού διαλόγου μέσα στη κοινωνία, μπροστά στο λαό, ώστε να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή συμπαράταξη στη βάση μιας κοινής πολιτικής συμφωνίας, ενώ στη δεύτερη αρκεί το όσοι πιστοί προσέλθετε, διαθέτουμε θώκους, καρέκλες και έδρες προς διανομή! Η κομματική αυτοδυναμία υπηρετεί το δόγμα "ισχυρή κυβέρνηση" για την εφαρμογή του προγράμματός της. Όμως, όπως έχει αποδειχθεί και στην πράξη, το δόγμα αυτό ισχυροποιεί την εκάστοτε κυβέρνηση απέναντι στις πιέσεις του λαού και της επιτρέπει να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος από τις παλινωδείες της και τις διαψεύσεις των υποσχέσεών της. Σ' ολόκληρη την μεταπολίτευση πήξαμε από "ισχυρές κυβερνήσεις" που εφάρμοσαν το πρόγραμμά τους και μας οδήγησαν στη χειρότερη χρεοκοπία στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Θεωρητικά, θα πρέπει να ακούμε για κομματικές αυτοδυναμίες και να μας σηκώνεται η τρίχα. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε "ισχυρή κυβέρνηση"; Και βέβαια χρειαζόμαστε. Όμως όχι απέναντι στον λαό, αλλά απέναντι στις εξωχώριες και εγχώριες δυνάμεις που μας έχουν επιβάλλει το καθεστώς αποικιακής κατοχής. Πώς δημιουργείται μια "ισχυρή κυβέρνηση" που μπορεί να τα βάλει με τους δανειστές; Με κομματικές αυτοδυναμίες, ή με ένα πλατύ πελιοψηφικό ρεύμα μέσα στο λαό που δημιουργεί προϋποθέσεις ισχυρών μαζικών κινημάτων; Υπάρχει πιο ισχυρό διαπραγματευτικό ατού μιας κυβέρνησης που θέλει να εναντιωθεί σε δανειστές και δυνάστες από έναν λαό που βρίσκεται στους δρόμους διεκδικώντας τα αυτονόητα; Εκτός κι αν δεν θέλει να εναντιωθεί, αλλά απλά "πουλάει μούρη" για προεκλογικούς λόγους. Η συλλήβδην καταγγελία βοηθά τους κυβερνώντες. Ωστόσο, δεν συμμεριζόμαστε τις λογικές της γενικής καταγγελίας των προτάσεων Τσίπρα. Δεν μπορείς απλά να τις καταγγείλεις στο όνομα των δικών σου συνθημάτων. Δεν μπορείς να τους ρίξεις το ανάθεμα, όπως κάνει για παράδειγμα το ΚΚΕ, χωρίς να αντιπροτείνεις κάτι άλλο άμεσο και πρακτικό που μπορεί να συνενώσει αγωνιστικά τον λαό και να τον βγάλει από το σημερινό αδιέξοδο. Τα αναθέματα και οι καταγγελίες από δυνάμεις που έχουν διαπρέψει για την διασπαστική τους λογική μέσα στο κίνημα και στο λαό, που δεν έχουν να πουν τίποτε για το σήμερα και τα μεταθέτουν όλα στις δικές τους αντικαπιταλιστικές φαντασιώσεις, που ανέχονται την αποικιοποίηση της χώρας και την πρωτοφανή δουλοποίηση της εργασίας γιατί "έτσι είναι ο καπιταλισμός", παίζουν το παιχνίδι των κυβερνώντων που θέλουν να πείσουν τον εξουθενωμένο Έλληνα, ότι δεν υπάρχουν άλλες προτάσεις εκτός από εκείνες που με κόστος τη δική του ζωή εφαρμόζονται σήμερα με τόσο καταστροφικό τρόπο. Κι όπως την εποχή του κλασσικού φασισμού και του χιλτερισμού δεν υπήρχε καλύτερος σύμμαχος στην άνοδό τους από τις δυνάμεις εκείνες που θεωρούσαν ότι ο εκφασισμός του καπιταλισμού δεν ήταν παρά ένα αναγκαίο στάδιο που έφερνε την δικτατορία του προλεταριάτου πιο κοντά, το ίδιο ισχύει και σήμερα με τις αντικαπιταλιστικές καταγγελίες του ΚΚΕ και των ομοίων του. Δεν υπάρχει καλύτερος σύμμαχος για το καθεστώς αποικιακής κατοχής από όλους εκείνους που μεταθέτουν το πρόβλημα από το σήμερα στο μέλλον, που αρνούνται να μιλήσουν με όρους συνεύρεσης πάνω στη βάση ενός άμεσου και πρακτικά υλοποιήσιμου προγράμματος μέτρων ανακούφισης των εργαζόμενων μαζών, το οποίο θα τους δίνει δύναμη, ελπίδα και κουράγιο για να ανατρέψουν το καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους. Όποιος θέτει την ανατροπή του καπιταλισμού στη θέση της ανατροπής του σημερινού καθεστώτος με όρους εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής απελεύθερωσης και έτσι καταδικάζει κάθε προσπάθεια υλικής και ηθικής ανακούφισης των εργαζομένων, τότε λειτουργεί ως πράκτορας της σημερινής εξουσίας. Με τους ίδιους ακριβώς όρους που λειτούργησαν ως πράκτορες, όσοι έθεταν στον μεσοπόλεμο και την παλια κατοχή τον αντικαπιταλισμό τους πάνω από τον αγώνα ενάντια στο φασισμό και την υπεράσπιση της πατρίδας. Θυμίζουμε μόνο για την ιστορία ότι οι περισσότεροι από δαύτους αποδείχτηκε τελικά ότι υπήρξαν πράκτορες και επί μισθώσει. Να βράσω το γεγονός ότι συνθηματολογούν ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ. Όταν έχουν κάνει αποστολή τους να διασπούν και να διαλύουν εκ προοιμίου κάθε δυνατότητα να ενωθεί ο λαός πέρα και πάνω από ιδεολογικές διαφορές πάνω σε μια πολιτική συμφωνία στη βάση των δικών του πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων, τότε λειτουργούν ως πράκτορες του εχθρού, ως πέμπτη φάλαγγα. Απλά χρησιμοποιούν τα αντικαπιταλιστικά συνθήματα ως πρόφαση, ως στάχτη για τα μάτια των αφελών. Γι' αυτό και θεωρούμε ότι η συλλήβδην καταγγελία των προτάσεων Τσίπρα, χωρίς να τίθεται μια ξεκάθαρη εναλλακτική πρόταση πάνω στην οποία θα μπορούσε από σήμερα να οικοδομηθεί μια πλατύτατη ανοιχτή συνεργασία στη βάση άμεσων προταγμάτων και αιτημάτων που θα μπορούσαν εδώ και τώρα να ανακουφίσουν την πλειοψηφία του λαού, δουλεύει υπέρ των κυβερνώντων. Όποια κι αν είναι η πρόφαση. Κι όποιος ασκείται σε τέτοιου τύπου καταγγελίες έχει μετεξελιχθεί, χωρίς ίσως να το έχει καταλάβει, σε πράκτορα του καθεστώτος, σε πολιτικό εγγυητή της διαίρεσης και της διάσπασης του λαού. Τέρμα με τις λογικές των μονοδρόμων Τι μας λένε τα παπαγαλάκια της κυβερνώσας συμμορίας; Ότι οι προτάσεις του Τσίπρα είναι ανεδαφικές και ανέξοδες παροχολογίες χωρίς αντίκρυσμα. Από που κι ως που η αποφασισιτκή ελάφρυνση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού από τα κλιμακούμενα χρέη του μνημονίου είναι ανεδαφική και ανέξοδη παροχολία; Κι από που έως που υπάρχει μία και μόνο πρόταση; Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά και μάλιστα με κριτήριο το συμφέρον της χώρας και του λαού της, πρέπει να απορρίψουμε μια για πάντα τις λογικές των μονοδρόμων. Οι προτάσεις του Τσίπρα και εσωτερική συνοχή διαθέτουν και απαντούν στα σημερινά προβλήματα, μόνο που το κάνουν όχι από την σκοπιά του κατατρεγμένου λαού και της πατρίδας, αλλά από την σκοπιά μιας αδύνατης εξίσωσης. Πώς μπορεί κάποιος να διαχειριστεί διαφορετικά την υπάρχουσα κατάσταση χωρίς να θίξει τα δεδομένα πλαίσια που έχουν τεθεί άνωθεν και έξωθεν. Με λίγα λόγια πώς μπορεί να φτιάξει κανείς ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά. Το ίδιο διχαστικός με τον Σαμαρά Για να τα δούμε πιο συγκεκριμένα. Το δυστύχημα με τον κ. Τσίπρα είναι ότι έχει υιοθετήσει τον διχαστικό πολιτικό λόγο του κ. Σαμαρά, αλλά από την ανάποδη. Για τον κ. Τσίπρα η κυρίαρχη αντίθεση σήμερα δεν είναι ανάμεσα στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού και τις δυνάμεις που έχουν επιβάλλει, στηρίζουν και υπηρετούν το καθεστώς αποικιακής κατοχής, αλλά ανάμεσα στο "χθες" και το "σήμερα", ανάμεσα στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ. Χρησιμοποιεί δηλαδή το ίδιο διχαστικό σχήμα του Σαμαρά, αλλά από την ανάποδη. Με άλλα λόγια, όπως ο Σαμαράς μας λέει το εκπληκτικό και άκρως προκλητικό "ή εμείς ή το χάος", το ίδιο μας πλασάρει και ο Τσίπρας για τον εαυτό του. Από πότε οι επιλογές ενός ολόκληρου λαού περιορίζονται σε δυο κόμματα; Πότε λειτούργησε κάτι τέτοιο υπέρ του λαού για να λειτουργήσει και σήμερα; Ξεχνάμε ότι με τέτοια διλλήματα σχεδόν σ' ολόκληρη τη μεταπολίτευση στήθηκε η δικομματική εναλλαγή, από τα κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν; Δηλαδή, τι θέλει να μας πει ο κ. Τσίπρας; Ό,τι έτσι κι αποτύχει ο ίδιος χάνεται κάθε ελπίδα για τον λαό και την πατρίδα; Τέτοιου τύπου διλλήματα χρησιμοποιεί μόνο όποιος θέλει να φτιάξει κομματικούς στρατούς και όχι να συσπειρώσει τον λαό για να λύσει προβλήματα. Η διάσπαση της εθνικής επικράτειας Όμως δεν είναι το μόνο ατόπημα της ομιλίας Τσίπρα. Υπάρχει και ένα άλλο ακόμη χειρότερο. Υιοθέτησε ανοιχτά την απόσπαση της Θεσσαλονίκης, αλλά και της βόρειας Ελλάδας, από τον εθνικό κορμό, από την ενιαία και αδιαίρετη εθνική επικράτεια. Έτσι πρότεινε η Θεσσαλονίκη να παίξει "πρωταγωνιστικό ρόλο... στην αναγκαία διαβαλκανική συνεργασία και τη βαλκανική υπανάπτυξη, ιδιαίτερα στους τομείς του πολιτισμού, της οικονομίας και του περιβάλλοντος. Πόσο δε μάλλον στις μέρες μας, όπου σε ένα περιβάλλον διεθνούς αναστάτωσης, αβεβαιότητας και ρευστότητας, έχουμε ανάγκη η Θεσσαλονίκη, η Βόρειος Ελλάδα να γίνει το επίκεντρο ενός νέου περιφερειακού πόλου συνανάπτυξης και σταθερότητας, μακριά από τις παρωχημένες εθνικιστικές ιδεοληπτικές συμπεριφορές που τόσο πολύ ταλαιπώρησαν τα Βαλκάνια στο πρόσφατο παρελθόν. Σ’ ένα τέτοιο διεθνή περίγυρο, η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμπεριφέρεται ως υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη, αλλά με ρόλο αξιόπιστου συνομιλητή διεθνώς." Καταλάβατε τι λέει; Σε μια περίοδο όπου επίσημα οι δανειστές και οι κυβερνώντες εφαρμόζουν σχέδια διάσπασης της εθνικής επικράτειας και κατακερματισμού του ενιαίου και αδιαίρετου χαρακτήρα της σε περιφέρειες και ειδικές οικονομικές ζώνες με αμφισβητούμενη εθνική κυριαρχία, ο κ. Τσίπρας υιοθετεί πλήρως αυτή τη λογική θέλοντας τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα να γίνει "επίκεντρο ενός νέου περιφερειακού πόλου συνανάπτυξης". Ο Καλλικράτης δημιούργησε περιφέρειες για "διεδαφική συνεργασία", ενώ ο κ. Τσίπρα ζητά "συνανάπτυξη". Μιλάμε για κορυφαία διαφορά! Η συνεργασία στα Βαλκάνια και διεθνώς δεν γίνεται διαμέσου περιφερειών, αλλά ανάμεσα σε κυρίαρχα κράτη και λαούς. Αν φυσικά μιλάμε για συνεργασία ειρήνης και αμοιβαίου ωφέλους. Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας δεν εννοεί κάτι τέτοιο. Ζητά να γίνει η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα το δόλωμα στα Βαλκάνια προκειμένου, όπως λέει ο ίδιος, η Ελλάδα "να συμπεριφέρεται ως υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη". Δηλαδή, η Ελλάδα να κινείται με γνώμονα όχι τα συμφέροντα του λαού της, αλλά της Ευρώπης. Να γίνει δηλαδή ο σέμπρος των Ευρωπαίων αποικιοκρατών στα Βαλκάνια. Αυτο σημαίνει "υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη". Για τους ανιστόρητους θα πρέπει να θυμήσουμε ότι όποτε η Ελλάδα έπαιξε αυτόν τον ρόλο, δηλαδή της "υπεύθυνης ευρωπαικής δύναμης", οδηγήθηκε σε εθνικές τραγωδίες και καταστροφές. Τι ακριβώς επιθυμεί σήμερα ο κ. Τσίπρας; Οι κυβερνώντες, με την ανακοίνωση μάλιστα του Σαμαρά ότι θα εισάγουν τις ειδικές οικονομικές ζώνες με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, το έχουν ξεκαθαρίσει. Μας πάνε ολοταχώς για εθνικό ακρωτηριασμό στη Βόρεια Ελλάδα. Όχι με "εθνικιστικές ιδεολιπτικές συμπεριφορές" - αυτές θα ακολουθήσουν - αλλά με όρους "συνανάπτυξης". Όπως ακριβώς σκέφτεται κι ο κ. Τσίπρας. Για εμάς η θέση αυτή σε μια εποχή όπου ο ελληνικός λαός έχει χάσει ουσιαστικά ακόμη και τα πιο στοιχειώδη κυριαρχικά του δικαιώματα πάνω στον τόπο του, αποτελεί casus belli. Μας χωρίζει χάος. Η τοποθέτηση αυτή του κ. Τσίπρα δεν υιοθετεί απλά τις λογικές που εδώ και 4 χρόνια απεργάζεται ο Φούχτελ και οι κομισάριοι των δανειστών εξ Ευρώπης, δηλαδή της ιδιωτικοποίησης τμημάτων της εθνικής επικράτειας, αλλά υιοθετεί εμμέσως πλην σαφώς και λογικές εθνικού ακρωτηριασμού για μια περιοχή εξόχως ευαίσθητη και ήδη στο στόχαστρο των Ευρωπαίων αποικιοκρατών. Οι οποίοι, ας μην ξεχνάμε, είναι εκείνοι που ενισχύουν και συντηρούν πρωτίστως τις "εθνικιστικές ιδεολιπτικές συμπεριφορές" στα Βαλκάνια. Εκτός κι αν ο κ. Τσίπρας ως "εθνικιστική ιδεοληπτική συμπεριφορά" εννοεί το ενιαίο και αδιαίρετο της εθνικής επικράτειας, την εθνική κυριαρχία και αυτοδιάθεση του λαού. Περί "βιώσιμου" και μη χρέους... Ο κ. Τσίπρας στην ομιλία του δεν αφήνει την ευκαιρία να χρεώσει στο Σαμαρά και τον Βενιζέλο τη στάση της Ελλάδας στο τελευταίο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ σχετικά με τη ρύθμιση των κρατικών χρεών χωρίς να τελούν οι χώρες υπό καθεστώς εκβιασμού από κερδοσκόπους και άλλα κράτη. Να τι είπε: "Οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος όχι μόνο δε λογαριάζουν το κόστος των επιλογών τους, αλλά επιμένουν να αρνούνται πεισματικά να υπερασπιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα στα διεθνή φόρα. Με κορυφαίο γεγονός την ανιστόρητη στάση της Ελλάδας στη κρίσιμη ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για τη προστασία της εθνικής κυριαρχίας και υπόστασης των υπερχρεωμένων κρατών, από τα κοράκια της Διεθνούς κερδοσκοπίας. Εκεί όπου απομονώθηκε φανερά η Γερμανία της κας Μέρκελ. Αλλά και εκεί όπου η υπερχρεωμένη Ελλάδα, συντάχθηκε με τα συμφέροντα των κερδοσκόπων, απέχοντας από τη ψηφοφορία. Μια στάση που αναδεικνύει τον ηθικό και πολιτικό αμοραλισμό της κυβέρνησης Σαμαρά. Μιας κυβέρνησης που δε λογοδοτεί, απ’ ό,τι φαίνεται, στον Ελληνικό λαό, αλλά στα λόμπι των δανειστών και των διεθνών κερδοσκοπικών funds." Πολύ σωστά. Μόνο που θα ρωτήσουμε τον κ. Τσίπρα. Ποιες από τις αρχές του ψηφίσματος αποδέχεται ο ίδιος και ο κόμμα του στην αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας; Αποδέχεται, π.χ., ότι η αναδιάρθρωση και διαγραφή του χρέους είναι κυριαρχικό δικαίωμα του κράτους και δεν μπορεί να εμποδίζεται από κανέναν ιδιώτη δανειστή, ή άλλο κράτος; Αποδέχεται ότι η "βιωσιμότητα" του χρέους εξαρτάται από το αν μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς να θίγεται ο πυρήνας των ανθρώπινων, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ενός λαού; Αυτά λέει το ψήφισμα, γι' αυτό και η Ελλάδα των Σαμαροβενιζέλων απήχε. Ο κ. Τσίπρας υιοθετεί αυτές τις αρχές; Όχι βέβαια. Διότι πολύ απλά έχει αποκλείσει τις μονομερείς ενέργειες απέναντι στους δανειστές. Κάτι που το ψήφισμα θεωρεί ως κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους για την αναδιάρθρωση του χρέους του. Ο κ. Τσίπρας ελπίζει σε μια ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη, που άγνωστο πώς, πότε και γιατί, θα διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαικών χρεών και αναμεσά τους και του ελληνικού. Ενώ την "βιωσιμότητα" του χρέους την εναποθέτει στην "ρήτρα ανάπτυξης" για την αποπληρωμή του υπολοίπου, "έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού." Ειλικρινά δεν ξέρω ποιος γράφει τις ομιλίες του κ. Τσίπρα, ή ποιός του δίνει συμβουλές, αλλά τέτοιες ανοησίες σπάνια μπορεί να διαβάσει κανείς. Το δημόσιο χρέος πληρώνεται πάντα από το δημόσιο ταμείο. Όχι από την ανάπτυξη. Η ανάπτυξη δεν πληρώνει χρέη. Απλά η νεοφιλελεύθερη λογική, που υιοθετεί και ο κ. Τσίπρας, λέει ότι όσο υπάρχει "ανάπτυξη" τόσο αυξάνουν τα έσοδα του κράτους κι έτσι δημιουργώντας πλεόνασμα στον προϋπολογισμό πληρώνει το κράτος τα χρέη του. Επομένως, η αποπληρωμή του χρέους είτε θα γίνει με ένα ατέρμωνο κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος, όπως συμβαίνει και σήμερα. Είτε με αναχρηματοδότηση μέσω νέου δανεισμού, αυξάνωντας με μαθηματική ακρίβεια την επιβάρυνση του χρέους. Τα περί "ρήτρας ανάπτυξης" είναι απλά νεοφιλελεύθερες μπούρδες, για να κρύψουν το γεγονός ότι και ο Τσίπρας διακατέχεται από την ίδια λογική εξυπηρέτησης του χρέους, όπως και οι κυβερνώντες. Τώρα όποιος θέλει να πιστέψει ότι θα πετύχει περικοπή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους συναινετικά με "ευρωπαική διάσκεψη", μετά από επίσης ένα συναινετικό "μορατόριουμ", ας το πιστέψει. Εδώ υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στους Ελοχίμ και τους Νεφελίμ, όπως και στα ανύπαρκτα δις του Σώρρα από τον αστερισμό του Σείριου. Τον Τσίπρα δεν θα πιστέψουν; Αλλοίμονο. Πώς θα τα αρπάξουν οι επιτήδειοι από ΕΣΠΑ και νέα δάνεια. Βέβαια, ακόμη κι όλα αυτά τα απίθανα να συμβούν, θα γλυτώσει η χώρα και ο λαός από το δημόσιο χρέος; Όχι. Κι ο λόγος είναι απλός. Η βασική πηγή χρηματοδότησης του αναπτυξιακού και δημοσιονομικού προγράμματος του κ. Τσίπρα είναι ο δανεισμός και το ΕΣΠΑ. Βέβαια, όσοι γνωρίζουν, ξέρουν πολύ καλά ότι το ΕΣΠΑ, αλλά και γενικά τα κονδύλια εξ Ευρώπης, δεν δίνονται ως λευκή επιταγή για να τα χρησιμοποιήσει η εκάστοτε κυβέρνηση κατά το δοκούν, αλλά για έργα "κοινοτικής επιλογής" και με διαμεσολάβηση ιδιωτικών συμφερόντων. Να γιατί τα κονδύλια αυτά εξέθρεψαν την διαφθορά και την διαπλοκή. Κι έτσι απομένει ο δανεισμός. Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι θα χρηματοδοτήσει το πρόγραμμά του, που κατά τ' άλλα αντιστρατεύεται τις νεοφιλελεύθερες λογικές των επιτελείων της ευρωζώνης, πουλώντας κρατικά ομόλογα στην ΕΚΤ και αποσπώντας δάνεια για επενδύσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Με άλλα λόγια εναποθέτει τις ελπίδες του σε νέο δανεισμό και μάλιστα από τους κεντρικούς τραπεζίτες της ευρωζώνης που έκαναν τα αδύνατα, δυνατά προκειμένου να επιβάλουν καθεστώς αποικιακής κηδεμονίας στην Ελλάδα. Θα περικόψει, όπως λέει, το υφιστάμενο χρέος για να βάλει τη χώρα σε έναν νέο φαύλο κύκλο δανεισμού και χρέους. Από τους ίδιους που έχουν οδηγήσει ήδη τη χώρα σε ελεγχόμενη χρεοκοπία. Μόνο που αυτή τη φορά ο δανεισμός και το χρέος θα έχει αριστερό πρόσημο κι ως εκ τούτου θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Πώς; Με ανάπτυξη μας λέει ο κ. Τσίπρας και παραπέμπει το κόστος μιας μελλοντικής χρεοκοπίας στις επόμενες γενιές. Συσσίτια και κορπορατισμός Πάμε τώρα στα άμεσα μέτρα ανακούφισης του κόσμου. Τον κ. Τσίπρα φαίνεται να τον στοιχειώνει ο αριθμός 300 χιλιάδες. Σε τόσες οικογένειες θα δώσει δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα και κουπόνια για συσσίτια. Τόσες θέσεις εργασίας υπόσχεται να δημιουργήσει σ' ένα χρόνο, κοκ. Με άλλα λόγια το πρόγραμμα ανακούφισης που προτείνει αφορά, δεν αφορά 650 χιλιάδες έλληνες. Αν σκεφτεί κανείς ότι σήμερα έχουμε επίσημα πάνω από 1,2 εκατομμύρια ανέργους και κοντά στα 3 εκατομμύρια κάτω από το όριο της φτώχειας, σε συνθήκες εξαθλίωσης, καταλαβαίνουμε ότι το όλο θέμα είναι για αστεία. Όμως το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά η λογική με την οποία προσεγγίζει ο κ. Τσίπρας την αποκαλούμενη "ανθρωπιστική κρίση". Δεν την προσεγγίζει από την σκοπιά της αποκατάστασης των δικαιωμάτων που έχουν στερηθεί οι εργαζόμενοι, αλλά από την σκοπιά της κρατικής ελεημοσύνης. Αλήθεια, από πότε τα συσσίτια αποτελούν προοδευτική, φιλολαϊκή απάντηση στην εξαθλίωση; Από πότε το να ποδοπατάς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το να μετατρέπεις τους πιο αναξιοπαθούντες σε υποχείρια κυκλωμάτων φιλανθρωπίας και του κράτους στέλνοντάς τους στις ουρές των συσσιτίων, συνιστά ότι καλύτερο μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση που υποτίθεται ότι θέλει να αντιστρέψει τη σημερινή κατάσταση υπέρ του λαού; Το δυστύχημα είναι ότι σχεδόν το σύνολο των προτάσεων του κ. Τσίπρα διέπονται από το ίδιο πνεύμα. Δείτε για παράδειγμα τι λέει για τις συντάξεις: "Αποκαθιστούμε, αμέσως το δώρο των Χριστουγέννων, ως 13η σύνταξη, σε 1.262.920 συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη έως €700 ευρώ. Είναι το πρώτο βήμα για την πλήρη αποκατάσταση της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού σε όλους, σταδιακά και σε συνάρτηση με τις οικονομικές συνθήκες." Μέγα ψέμμα. Δεν αποκαθιστά την 13η σύνταξη ως δικαίωμα για όλους τους συνταξιούχους, αλλά υπόσχεται ένα φιλοδώρημα, μια ελεημοσύνη στους πιο χαμηλοσυνταξιούχους. Έτσι με την ίδια ευκολία που το δίνει, μπορεί και να το πάρει πίσω, αν π.χ. "δεν το επιτρέπουν η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας". Ψηφίστε με να δω αν μπορώ να σας δώσω κάτι τις παραπάνω. Αυτό λέει. Ένα άλλο παράδειγμα. Ο κ. Τσίπρας υπόσχεται ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ και τους άλλους καταχρηστκούς φόρους που επιβλήθηκαν λόγω μνημονίου. Πολύ σωστά. Όμως με τα χρέη που έχουν συσσωρευτεί στους φορολογούμενους λόγω αυτών των φόρων, τι θα προτίθεται να κάνει; Το λογικό είναι να διαγραφούν όλες οι οφειλές των φορολογουμένων που προκλήθηκαν από τα χαράτσια της τρόικας, που ο ίδιος ο Τσίπρας υπόσχεται να καταργήσει. Αυτό σημαίνει αποκατάσταση των δικαιωμάτων στο εισόδημα και στην ιδιοκτησία της μεγάλης πλειοψηφίας που τόσο βάναυσα καταπατήθηκαν. Εξωδικαστικός διακανονισμός και ο σώζων εαυτώ σωθήτω Ο κ. Τσίπρας όμως δεν έχει καμιά διάθεση να αποκαταστήσει δικαιώματα και αδικίες. Τα χρέη που έχουν φορτωθεί οι φορολογούμενοι θα παραμείνουν και θα εκκαθαριστούν κανονικά. Πώς; Με "Ειδικές Επιτροπές Εξώδικου Διακανονισμού" σε κάθε περιφέρεια για την Άμεση εκκαθάριση των βεβαιωμένων και ανείσπρακτων φορολογικών υποχρεώσεων μέχρι τις 31.12.2014. Με άλλα λόγια ο φορολογούμενος που φορτώθηκε με παράνομα και καταχρηστικά χρέη θα πρέπει να πάει σε εξωδικαστικό διακανονισμό με την εφορία. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Θα κληθεί να πληρώσει με κριτήριο το πόσα θέλει να εισπράξει το κράτος και η κυβέρνηση. Ο κ. Τσίπρας προτείνει 84 δόσεις για αποπληρωμή σε φορολογούμενους που άδικα και καταχρηστικά καλούνται να πληρώσουν χρέη από χαράτσια και με δεδομένη την ανύπαρκτη φοροδοτική ικανότητα των περισσοτέρων. Και μάλιστα με εξωδικαστικό διακανονισμό, ώστε ο φορολογούμενος να μην μπορεί να ελπίζει ούτε καν στα δικαστήρια. Ξέρετε τι κρύβεται από πίσω; Το απλό και συνηθισμένο. Είσαι του κόμματος; Πάρε ευνοϊκό διακανονισμό. Δεν είσαι; Στον καιάδα της εφορίας. Έτσι ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι μπορεί να εκβιάσει την ψήφο των πιο απελπισμένων Ελλήνων. Με την ίδια λογική προσεγγίζει ο κ. Τσίπρας και τις οφειλές προς τις τράπεζες. Πάλι με εξωδικαστικό διακανονισμό. Ο δανειολήπτης θα είναι έρμαιο ενός "δημόσιου ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης ιδιωτικού χρέους", που υποτίθεται ότι θα συσταθεί "όχι ως μία «κακή τράπεζα», δηλαδή ως μία «bad bank», αλλά, αντίθετα, ως διαχειριστής κάθε τύπου ληξιπρόθεσμης οφειλής προς τις τράπεζες και ελεγκτής των τραπεζών ως προς την εφαρμογή των συμφωνημένων ρυθμίσεων. Τον συστήνουμε για να διασφαλίζουμε την ίση και δίκαιη μεταχείριση όλων των δανειοληπτών." Το γνωστό. Ο δανειολήπτης θα υποχρεώνεται σε ρυθμίσεις με εξωδικαστικό διακανονισμό με τα γνωστά κομματικά κριτήρια και χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα έναντι των τραπεζών και της κυβέρνησης. Το μόνο που αναγνωρίζει ο κ. Τσίπρας στο δύσμοιρο οφειλέτη είναι το εξής: "Η «νέα σεισάχθεια» θα περιλαμβάνει, κατά περίπτωση, διαγραφή μέρους των οφειλών για όσους δανειολήπτες που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας και, ως γενική αρχή, αναπροσαρμογή των οφειλών έτσι ώστε η συνολική εξυπηρέτησή τους σε τράπεζες, Δημόσιο και ασφαλιστικούς οργανισμούς να μην ξεπερνά το 1/3 του εισοδήματος του δανειολήπτη." Ωραία σεισάχθεια. Αν δεν ανήκεις στις 300 χιλιάδες οικογένειες, που ο κ. Τσίπρας αναγνωρίζει ως αναξιοπαθούντες, τότε την έβαψες. Θα πρέπει να πληρώσεις χωρίς κανένα δεδομένο, εκτός από τη δέσμευση η εξυπηρέτηση όλων των οφειλών σου να μην ξεπερνά το 1/3 του εισοδήματός σου. Θαυμάσια. Ο κ. Τσίπρας μας υπόσχεται ότι θα θεσπίσει 12 χιλιάδες αφορολόγητο όριο. Έστω. Όμως το τι θα γίνει με τις δόσεις που θα πληρώνει ο φορολογούμενος, ούτε νύξη. Θέλω να πω, αυτό το 1/3 του εισοδήματος που θα ξοδεύεται σε δόσεις οφειλών, θα ανήκει στο φορολογητέο εισόδημα ή θα εκπίπτει; Αφήστε που σε τέτοιες συνθήκες αναδουλιάς και πτώσης του εισοδήματος, το να βάζεις πλαφόν του 1/3 για δόσεις ισοδυναμεί με καταδίκη των περισσότερων εργαζομένων σήμερα. Ειδικά όταν ο κ. Τσίπρας δεν κάνει κουβέντα για αυξήσεις εισοδημάτων. Μιλά μόνο για επαναφορά του βασικού μισθού στα 750 ευρώ, ώστε να εξασφαλιστούν 7.500 θέσεις εργασίας! Τέτοια επιτυχία. Βέβαια σε συνθήκες τέτοιας τρομερής ανεργίας σαν την σημερινή, όποιος κι αν είναι ο βασικός μισθός, θα παραμείνει στα χαρτιά, ενώ οι πραγματικές αμοιβές θα κινούνται πολύ πιο κάτω. Για να μην γίνει αυτό, το κράτος οφείλει να καλύψει πλήρως τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας τους, ώστε να μην ενδίδουν σε οποιαδήποτε προσφορά εργασίας κάτω από τους χειρότερους δυνατούς όρους, συμπιέζοντας μεροκάματα και συνθήκες εργασίας προς τα κάτω. Όμως γι' αυτά ούτε νύξη δεν γίνεται από τον κ. Τσίπρα. Ο "πατερναλιστικός καπιταλισμός" του κ. Τσίπρα Με την ομιλία του ο κ. Τσίπρας μας υποσχέται όχι να αποκαταστήσει των καταλυθέντων δικαιωμάτων του λαού, αλλά την δημιουργία ενός δικού του συστήματος "πατερναλιστικού καπιταλισμού", όπου ο αναξιοπαθών, ο οφειλέτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος θα εξαρτάται από την ευαρέσκεια της κυβέρνησης. Το ιδιο το επίπεδο διαβίωσης μιας μέσης οικογένειας θα εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από το τι θεωρεί ότι μπορεί να παραχωρήσει εν είδη επιδόητησης, ή φιλανθρωπίας η κυβέρνηση. Το πόσο ανάλγητο και διεφθαρμένο είναι ένα τέτοιο σύστημα "πατερναλιστικού καπιταλισμού", το είδαμε με τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για δεκαετίες. Άλλωστε ο Α. Παπανδρέου εισήγαγε πρώτος στην Ελλάδα τον όρο για να τον καταγγείλει ως αντιπολίτευση και μετά να τον υλοποιήσει με τον πιο αδίστακτο τρόπο ως κυβέρνηση. Η ίδια αναλγησία φαίνεται και στον κ. Τσίπρα όταν φτάνει στο σημείο να υποσχεθεί τα εξής: "Άμεση παύση ποινικών διώξεων και κατασχέσεων τραπεζικών λογαριασμών, πρώτης κατοικίας, μισθών, κλπ, καθώς και χορήγηση φορολογικής ενημερότητας, σε όσους εντάσσονται στη διαδικασία ρύθμισης." Και: "Δωδεκάμηνη αναστολή διώξεων και αναγκαστικών μέτρων σε οφειλέτες με αποδεδειγμένο μηδενικό εισόδημα, που εντάσσονται στη ρύθμιση." Μα καλά ξέρουν τι γράφουν, ή όχι; Τι υπόσχεται ο κ. Τσίπρας, αυτό που ισχύει ήδη; Αυτό δεν συμβαίνει και σήμερα; Όποιος μπαίνει σε ρύθμιση δεν σταματούν οι διώξεις; Και βέβαια. Το τραγικό δεν είναι αυτό, αλλά άλλο. Από που κι ως που όσοι δεν μπορούν να μπουν σε ρύθμιση, ή δεν θέλουν γιατί δεν το θεωρούν δίκαιο, θα πρέπει να υποστούν διώξεις, όπως ποινικές, κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, πρώτης κατοικίας, μισθών, κλπ.; Αυτό είναι το "κράτος δικαίου" που υπόσχεται ο κ. Τσίπρας; Αφήστε δε τη δωδεκάμηνη αναστολή! Σε ποιους παρακαλώ; Σε όσους έχουν αποδεδειγμένο μηδενικό εισόδημα, αλλά εντάσσονται στη ρύθμιση! Δηλαδή, όσοι έχουν μηδενικό εισόδημα κι επομένως μηδενική φοροδοτική ικανότητα, θα πρέπει να κόψουν το λαιμό τους να βρουν εισόδημα ώστε να μπορούν να πληρώνουν τις δόσεις κι έτσι να ενταχθούν στη ρύθμιση. Κι όλα αυτά για να πάρουν δωδεκάμηνη αναστολή από τα αυτόφορα, τις ποινικές διώξεις, τις κατασχέσεις, κοκ. Τώρα, ειλικρινά, ποσο ανάλγητος πρέπει να είσαι για να κάνεις τέτοια πρόταση; Αν όλα αυτά συνθέτουν την μοναδική εναλλακτική που έχει ο λαός έναντι των κυβερνώντων, των μνηνονίων και της τρόικας, τότε καλύτερα να πάμε όλοι μαζί για το χορό του Ζαλόγγου. Και πριν τολμήσει ο οποιοσδήποτε να πει ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο, εμείς είμαστε έτοιμοι να του αποδείξουμε με νούμερα ότι μπορεί. Θα δεχθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έναν ανοιχτό διάλογο πάνω σε συγκεκριμένες προτάσεις υπέρ του λαού; Θα δεχθεί την δοκιμασία της αναμέτρησης με επιχειρήματα δημόσια μπροστά στον κόσμο, ή έχει πάρει τις αποφάσεις της και το μόνο που την νοιάζει είναι να πάρει το χρίσμα από το Βερολίνο; Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 21/9/2014